woensdag 24 oktober 2018

An image for safekeeping ::: SAPLING 42 ::: ZAAILING Nr. 42 ::: Een beeld dat bewaart


An image for safekeeping


When our lines meet, will one of us change course?
Or do we just keep going, straight for the horizon, or headed for something that seems to hold the promise of one, at least?

Waking up is ungentle: venturing beyond the familiar means falling over the edge. Certainties hit dead ends, all maps meet their fringes.

If you step outside the frame, all that awaits you is the abyss. That is what a framework is for, after all: to contain the familiar. With solid walls, and buttresses bearing the weight of our stories. Within lies all we understand, and that is how we know ourselves to be safe. Escaping it means disappearing from view.
But those afraid to venture into the flood plains, can always turn inward instead.
Tell me from what angle we will approach, which corner of the cross will be ours to meet on. I cannot promise you I will consider changing course. But, linear as you are, you
don’t intend to, either.

We might turn a few spirals there, though, at the crossroads of ways and worlds. And as we do, add a layer only we have access to: a reflection, a memory, an image for safekeeping from gravity’s hungry pull, that preserves who we were there together, for the briefest of moments.

Statens Museum for Kunst - Kopenhagen ©J. Walschot
 
Een beeld dat bewaart 

Wanneer onze lijnen kruisen, verandert een van ons beiden dan van koers?
Of blijven we gaan, rechttoe rechtaan naar de horizon, of naar iets wat die op zijn minst lijkt te beloven?

Het ontwaken is bruusk: wie verder gaat dan het vertrouwde, valt over de rand. Zekerheden lopen dood, elke kaart heeft randen.

Wie buiten beeld stapt, wacht de afgrond. Een raamwerk is immers bedoeld om binnen te houden wat het kent. De muren zijn solide, de steunberen torsen de geschiedenis van ons verhaal. Binnen het referentiekader ligt dat wat we kennen, en zo weten we ons veilig. Ontsnappen is verdwijnen uit het beeld.

Maar wie de uiterwaarden niet durft opzoeken, kan zich wel naar binnen wenden.


Zeg me op welke hoek we elkaar treffen, welk punt van het kruis het onze wordt. Ik kan je niet beloven dat ik van koers verander, maar dat ben jij, rechtlijnig als je bent, evenmin van plan.

Wel kunnen we een paar kringen draaien daar, op het snijvlak van wegen en werelden, en een extra laag leggen die alleen wij kennen: een weerspiegeling, een herinnering, een beeld dat bewaart, buiten de wetten van de zwaartekracht, wie wij daar heel even samen waren.

///
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.
///

zondag 14 oktober 2018

/// Zaailing N°41 /// In gesprek ///

'In gesprek' (klik op de afbeelding voor een leesbare versie)
Een zaailing op locatie. Geschreven en getekend op locatie, geïnspireerd door het landschap van de residentie in Zweden en het boek waar we momenteel aan werken. 
Met dank aan deAuteurs en Joke, Han, de kids en de vele helpende handen van #Småbus2018

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

vrijdag 5 oktober 2018

STROOM

Recensie door Seppe Cools op Cutting Edge

Wegdromertje

In je leven moet je beslissingen nemen. Durven springen, durven vallen en opstaan. Je moet proberen je eigen leven te leiden, durven het diepe te trotseren. Veranderingen zorgen soms voor een lichte shock, maar je went eraan. Alsof je voor het eerst in een zwembad stapt, waar je lichaam het water raakt.
Dit is kort samengevat de graphic poem 'Stroom', op scenario van Kirstin Vanlierde en geïllustreerd door Jurgen Walschot. Een graphic poem is een getekend gedicht. Is dat dan een soort stripverhaal? Niet per se. Is het beter dan een stripverhaal? Anders, maar je vergelijkt toch ook geen appelen met citroenen. Het auteursduo werkt al even samen en ze noemen hun gezamenlijke projecten ‘Zaailingen’. Stroom is dus een uitgeschoten Zaailing.
Het verhaal dompelt ons onder en doet ons enigszins wegdromen. Poëtisch taalgebruik staat vaak gelijk aan gekarameliseerde en kleffe zinnen, maar hier hebben we dat gevoel niet. Dat is ten verdienste van schrijfster Kirstin Vanlierde, die de juiste snaren weet te raken met haar taalgebruik, verrijkt met alliteraties, assonanties en nog tal van andere stijlfiguren. Walschots tekeningen suggereren en zorgen dat het woord nog meer voor zich spreekt. Knap werk, geef ons nog maar een Zaailing!

Stroom - 48p. - A5 liggend formaat - €17,50 - uitgegeven bij VOS

woensdag 26 september 2018

BRUZZ - verkiezingsspecial 2018

De Ronde van Brussel krijgt een staartje: de verkiezingsspecial 2018, nu in BRUZZ


zaterdag 22 september 2018

Zaailing N°40 / Hommage aan Astrid Lindgren

Dankzij deAuteurs mag ik twee weekjes in Zweden verblijven, niet om op vakantie te gaan maar om er te werken. Vooraleer we aan het schrijven en tekenen konden gaan, waren Kirstin Vanlierde en ik te gast op het boekfestival SmåBUS, waar we lezingen, workshops, debatten, ... en vooral veel Fika's meepikten. Tijd genoeg dus om er auteurs en illustratoren van verschillende landen te leren kennen, ervaringen te delen en zelfs afspraken te maken. Dikke pluim voor de organisatie voor zo'n warme sfeer het werd een allesbehalve saaie, droge bedoening daar op #SmåBUS2018. Vanaf de eerste avond al zat de sfeer meteen goed. Portfolio's en boeken werden gedeeld en plannen gesmeed.
De tweede festivaldag bezochten we Astrid Lindgrens Näs, waar tevens enkele illustraties van de verschillende deelnemers van het festival tentoongesteld worden.

Toen ik enkele maanden terug de vraag kreeg om een beeld te maken bij Astrid Lindgrens boek De kinderen van Bolderburen, groeide meteen het idee om hier Zaailinggewijs mee aan de slag te gaan en lekker buiten de lijntjes te kleuren, een plaatje bij het boek te overstijgen en méér in te leveren dan alleen maar een beeld. Het werd een eerbetoon aan de verbeelding en aan Astrid Lindgren waar Kirstin maar al te graag mee aan de slag ging.
De Zaailingtekst heeft de expo niet gehaald, maar dat was wel te verwachten. Maar dat geeft niet. De Zweedse pers heeft dit ruimschoots goedgemaakt door de integrale tekst in de krant af te drukken.

Zweedse pers in actie ;-)


Vleugelverhaaltjes

Hommage aan Astrid Lindgren ©Jurgen Walschot
Als ik je nu een verhaaltje vertel, gaan we dan naar buiten?
Een verhaaltje over hoe drie huizen de hele wereld leken en zes kinderen die wereld bewoonden alsof er geen andere was. Een verhaaltje over klimmen in bomen, slapen in schuren, hutten bouwen en de watergeest bespieden.
Want soms moet je doen alsof eventjes alles alleen maar goed is, alsof er geen oorlogen of gevangenissen of volwassenen met monden vol leugens bestaan. Soms moet je kijken naar de kleine dingen, alleen maar naar de kleine dingen, van zo dichtbij dat je niets anders meer ziet. En blij zijn, heel blij zijn, zolang dat lukt.

Soms mag je ook verdwaald zijn. Een beetje als een vogel die geboren wordt in het verkeerde nest, en niet helemaal snapt wat ze daar doet. Ook daar dient een goed verhaal voor. Maak je geen zorgen: als je het te eng of te vreemd vindt, vist de vertelster je wel weer op uit de boom waar ze je stak, en zet je veilig met je beide pootjes terug op de grond. Oef!

Maar vergis je niet. Nadien blijf je stiekem toch ook een beetje verlangen naar die hoge takken van het verhaal, het nest van waaruit je de wereld plots zo anders zag, omdat van op een hoogte alles nu eenmaal duidelijker lijkt. Je zal vanaf dat moment een beetje zweven, soms zelfs een heel klein stukje vliegen. Omdat je nu weet hoe dat moet.
Want daar dienen verhalen voor: ze geven je vleugels, ook al gebeurde dat zonder dat je er iets van merkte.

Als ik je nu een verhaaltje vertel, gaan we dan naar buiten?
In bomen klimmen, op zoek naar een nest?

zondag 9 september 2018

/// Zaailing N°39 /// ODIN /// Sapling N°39


Deze keer was dit artikel 'Na anderhalve eeuw opnieuw broedende raven in Vlaanderen' de inspiratie voor een prent en een tekst over deze machtige vogel...

ODIN

Mijn raaf die ooit hoger kon vliegen, kijkt verlangend naar de hemel waar de wolken zich opstapelen.
Odin wacht tevergeefs op nieuws.

Mijn raaf houdt de wacht.
Als ik haar roep, kijkt ze me stil aan, houdt haar kopje schuin. Ze durft niet dichterbij te komen.
Wanneer ze haar veren schikt, waait oud stof op, en het licht binnenin haar gaat iets feller stralen.
Soms lacht ze.

Wanneer ik wakker word, zie ik haar naar me zitten kijken. Zodra ik beweeg, vliegt ze op.
Ik heb haar nog nooit gezien als ze slaapt; ik kan niet in bomen klimmen.



ODIN

My raven that once knew how to fly high, is looking up in longing at the skies where the clouds are gathering.
Odin is waiting, in vain, for news.

My raven is standing guard.
When I call her, she looks at me quietly, tilting her head. She doesn’t dare approach.
When she ruffles her feathers, old dust whirls, and the light within her shines bright for a moment.
Sometimes she laughs.

When I wake up, I see her sitting there, looking at me. As soon as I move, she flies off.
I have never seen her when she sleeps; I don’t climb trees.


///
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.
///

donderdag 6 september 2018

ezelsoor 2018

Verslag op Ring-TV
Het is weer zover, de kids moeten hun boeken kaften voor de start van een nieuw schooljaar. En dus werd ons gezellig groepje tekenaars opgetrommeld om al deze kaften in de fijne Boesdaalhoeve van een tekening te voorzien. Naast me de tekenaars van het kinderuur, die dit jaar hun 70-ste verjaardag vieren! (het is er gelukkig nog niet aan te zien ;-) )
Tijdens de gezellige drukte werd er ook nog eens een microfoon onder de neus geduwd...
En jawel de Fortnite-hype was ook van de partij... (hoewel ik op dat moment aan een Pokemon bezig was, jawel vroegere hypes blijven hardnekkig verder woekeren.)

Mini-selectie:

Fortnite

gelukkig nog steeds veel beestjes mogen oefenen...

en een knipoogje kon er ook nog vanaf

En voor wie geen ideetjes had was er altijd nog een portie Frida...


Wil je jouw kaft ook laten bekladden? Afspraak deze vrijdag in de Moelie in Linkebeek.


zondag 26 augustus 2018

::: ZAAILING #38 – Het hard van de steen :::

 
De gepantserde wanden wortelen even diep als de eiken die eromheen staan. Zwijgend als wachters registreren ze seizoen na seizoen.
De wereld wentelt voorbij, maar in het hard van de steen staat de tijd stil, onbewogen. Menselijk drama is weinig meer dan amateuristisch decor, een windvlaag die nauwelijks indruk maakt.

Als een slapende olifant strekt de kolos zich uit. In zijn dromen hoort hij de herinnering van gezang en vlammen, van hoop. Hoe futiel is wat wij intussen doen, in gedachteloos vertier op zijn gewillige rug klimmen en onszelf vertellen dat we hem bedwingen.

Hij laat het minzaam toe, zoals de eeuwenoude eiken de mieren toelaten in de diepgegroefde paden van hun huid. Of hun bestaan enig doel heeft, heeft geen belang. In het moment dat stilstaat, hebben megalieten tijd genoeg om gul te zijn.
 
 
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

zaterdag 25 augustus 2018

STROOM

Graphic Poem STROOM /// ISBN 9789082856910


Het is zover, STROOM is geen droom meer, maar een echt boek. En het is prachtig. Een kleinood, een juweeltje, een hebbeding. Kirstin Vanlierde en ik hebben er onze liefde, onze toewijding en ons zotte vertrouwen in gestopt. En kijk, dromen worden werkelijkheid. Met dank aan de uitgeverij van VOS (hoe toepasselijk kan het zijn) en een handvol mensen die als steunpilaar nauwelijks onderschat kunnen worden.

Een eerste zaailing die uitgroeide tot een boek... daar hoort een feestje bij: kom samen met ons STROOM ontdekken op de boekvoorstelling in QARFA in Aalst op 13 september om 20u. (Graag een seintje van uw komst)


Mocht de datum niet passen, geen zorgen: we zullen dit najaar ook nog te vinden zijn op onder andere het Stripfeest Brussel (15/09), het Boekenweekend Hamme (20/10), de Antwerpse Boekenbeurs,...
De boeken zijn vanaf september te koop bij stripwinkels en te bestellen via de betere zelfstandige boekhandel, of rechtstreeks bij ons. 

vrijdag 27 juli 2018

::: ZAAILING #37 – ECHO :::

Een jaar terug posten we zaailing#12 over een parasolden die ik op weg naar het Zuiden van Frankrijk elk jaar fotografeer. Ook dit jaar maakte ik een foto onderweg... 
ECHO
De dingen nog eens overdoen maakt ze minder, toch? Als een echo, weerkaatsend tussen bergwanden, die met elke herhaling zwakker klinkt en steeds meer een herinnering wordt.

Nee, niet elke vorm van herhaling is een verbetering. Maar toch tasten we naar vertrouwde paden voor houvast. En het geeft niet om dezelfde weg meer dan één keer af te leggen, want telkens lezen we het landschap anders. De werkelijkheid is een verhaal met vele lagen, en we hebben herkenningspunten nodig om te weten waar we zijn.
Terug op ons vertrekpunt, lijkt het, langs deze vertrouwde bocht in de weg, in dit verstilde hoekje landschap. Maar aangezien het leven een spiraal is, lopen we niet in kringetjes. En elke winding hoger is tegelijk een laag dieper, een echo die een nieuwe frequentie toevoegt aan al datgene wat al samen resoneert.
We kijken reikhalzend uit naar de wachtpost op de heuvel, en hij stelt niet teleur. Dat ons tijdens het langsrijden maar een paar seconden samen vergund is, deert niet. De mooiste dingen zijn vluchtig.
Achterom kijken doen we met een jaarring meer, naar datgene wat ontgroeid werd.


/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

vrijdag 20 juli 2018

Relmuis! voor die andere Relmuis

Sven Gatz schenkt Relmuis! aan Hilde Crevits ©vrtnws
Naar goede gewoonte heeft Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz (Open VLD) zijn collega-ministers een boek van een Vlaamse auteur cadeau gedaan bij aanvang van de laatste ministerraad voor de zomer. Vakantielectuur met een knipoog voor de ministers. De keuze viel dit jaar op prenten-, jeugd- en kinderboeken.
Hilde Crevits kreeg Relmuis! cadeau, geen slechte keuze. Ik had het boek met veel plezier in Frida-stijl gesigneerd... ;-)  En neen achter de titel Relmuis! moeten we niets zoeken. Het boek gaat over een klas die een nieuwe leraar Engels krijgt, passend dus voor een minister van Onderwijs.

Wat Sven Gatz de andere ministers schonk kan je op zijn blog ontdekken.

vrijdag 13 juli 2018

::: ZAAILING #36 – Onleesbaar /// Unreadable – SAPLING#36 :::

Je etaleert schaamteloos wat anderen zouden bedekken.
Maar hoe diep je de wereld ook laat binnenkijken, een stuk van jou blijft ongezien. Wat huist tussen de vouwen van het blad, tussen de kreukels in de lakens, daar heeft niemand zaken mee.
 
Wat zich open en bloot in de wereld smijt, is zelden het mooist en nooit het meest intrigerend. Ik ben een open boek, zeg je. Jij speelt met je zichtbaarheid als was het clair-obscur. En wat buiten beeld blijft, mag ik zelf invullen.

Ik volg de contouren van je lichaam, het sleepspoor van de middagzon over de muren naast het bed. In de lijnen van het licht laat ik jou onleesbaar zijn.
Shamelessly, you display what others would cover. Yet however intimately you invite the world to have a look, a part of you will remain unseen. Residing deep within the folds of the book, within the creases of the sheets, is something that is nobody’s business.

That which displays itself to the world in the nude is rarely the most beautiful and never the most intriguing. You tell me I am an open book. You, on the other hand, can play with what you do and do not show like a master might with claire-obscure. And whatever falls outside the frame, is for me to make up.

I trace the outline of your body, the drag marks of the midday sun across the walls along the bed. Within these lines of light I leave you to be unreadable.


/// 
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde. Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words. 
///

donderdag 28 juni 2018

::: Zaailing #35 ::: Handgeschept / Sieving Creation ::: Sapling#35





/// 
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde. 
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words. 
///

donderdag 21 juni 2018

De ronde van Brussel...

... zit erop! ... met als afsluiter Brussel:
1000 Brussel + Atomium, Berlaymont en Budabrug

Tiens wie zou dat fietsertje zijn?

en een overzichtje van de 19 gemeentes die tweewekelijks in het stadsmagazine BRUZZ verschenen:

Schaarbeek

Etterbeek

Elsene

Sint-Gillis

Anderlecht

Molenbeek

Koekelberg

Sint-Agatha Berchem

Ganshoren

Jette

Evere

Sint-Pieters Woluwe

Oudergem

Watermaal-Bosvoorde

Ukkel

Vorst

Sint-Lambrechts Woluwe

Sint-Joost-Ten-Node

woensdag 13 juni 2018

::: Zaailing #34 ::: Pasmunt :::

Zaailing 34 Pasmunt : BXL DORADO @ Passa Porta

Zondag liep de expo BXL DORADO, met als thema 'vluchtelingen' af. 's Avonds werd de tentoonstelling afgebroken, de werken ingepakt, kaders veilig opgeborgen in karton. Op weg naar huis schiet het heel eventjes door je hoofd, was het allemaal wel de moeite? Heb ik de mensen wel bereikt?  Of kunst de wereld kan veranderen? Neen, of het mensen aan het denken zet? Misschien... Of was het thema maar een excuus om beelden bij te maken, puur vormelijk. Niet iedereen stond meteen te springen om naar beelden rond dit thema te komen kijken ... 

voorpagina De Sandaard

Opiniestuk, laatste pagina


Maandagochtend haalde ik de krant uit de brievenbus met op de voorpagina een grote foto van een boot vol vluchtelingen. De tentoonstelling is gedaan maar de miserie duurt voort. Het escaleert zelfs of zoals Kirstin het op haar blog schrijft:


De geschiedenis heeft de lelijke neiging om zich te herhalen.
We kennen het beschamende verhaal van de MS St. Louis, die de Amerikaanse havens niet binnen mocht en onverrichter zake moest terugvaren naar Europa, waardoor de Joodse families aan boord, die zo dicht bij de veiligheid waren geweest, uiteindelijk toch in de concentratiekampen terechtkwamen. Kritische stemmen waarschuwen al langer voor de parallellen met het pre-Nazitijdperk, maar werden onthaald op onverschilligheid, of kregen als antwoord dat ze niet met hun twee voeten op de grond stonden en beter hun mond zouden houden. Maar als we er al aan twijfelden, dan zijn de overeenkomsten nu niet meer te negeren. De polariserende retoriek, het vergiftigen van de geesten, het voorstellen van steeds verregaandere maatregelen als realpolitik, waarbij bruten in kostuum ons vertellen dat wij het zijn die de slachtoffers zijn, wat ons het recht geeft om een hele bevolkingsgroep te behandelen als ongedierte: aan beide kanten van de Atlantische Oceaan bevinden we ons op dit moment in bijzonder gevaarlijk vaarwater.
Hier staan we dan, aan het einde van de weg, en op een precair kantelpunt.
De poorten zijn gesloten. El Dorado is dicht.

Voor de tentoonstelling ging ik aan de slag met een papieren bootje als metafoor voor de reis zonder garanties die elke bootvluchteling aangaat. Een liefelijk, herkenbaar en schijnbaar simpel beeld, met een donker randje.
Ik plaatste mijn werk buiten, zonder bescherming, in weer en wind...

affiche en papieren bootje na een kleine maand buiten



We hadden eerst een andere Zaailing in gedachten om de tentoonstelling een eresaluut te geven. Maar de gebeurtenissen in Italië dwongen ons in een andere richting. Deze Zaailing, Pasmunt, werd ook tentoongesteld, en was speciaal voor de gelegenheid gecreëerd, maanden geleden al.


ZAAILING #34
Pasmunt

 
Aan de glanzende tafel waarachter vlaggen halfstok staan opgesteld, voeren mannen en vrouwen die nooit een slok zeewater binnenkregen het woord.
De wereldkaart tussen hen in heeft veel weg van een spelbord. Ze zetten hun pionnen, ze kijken in hun kaarten, houden redevoeringen of zwijgen. Hun onderhandelingen zijn berekeningen, en als ze iets in beweging zetten, hanteren ze strikte maten en gewichten.
Het is een grimmig spel, met hoge inzet en te weinig inkomsten voor alle deelnemers. Ze willen beschermen wat ze hebben, heersen over meer dan ze beheersen.

Maar de grenzen van hun territoria zijn dun, en hun rijkdommen kostbaar en kwetsbaar. Gelukkig is de zee breed genoeg om hen wat uitstel te kopen. Mensenlevens zijn pasmunt aan deze speeltafel voor haaien.

Een voor een zijn ze aan zet, en als iemand een pion verschuift of de grenzen versterkt, kijken alle spelers zwijgend naar hun kaarten. Monden worden harder. Woorden worden grimmiger.

Boten, volgepropt met pionnen die behoren tot geen enkele van de spelers, schuiven gestaag over het speelbord. Of het gaat richting veilige haven dan wel richting storm beslissen de ogen van het lot.

De haaien rondom de tafel hopen in stilte op het laatste.
Wat overboord slaat, is niet meer dan ballast.