donderdag 6 september 2018

ezelsoor 2018

Verslag op Ring-TV
Het is weer zover, de kids moeten hun boeken kaften voor de start van een nieuw schooljaar. En dus werd ons gezellig groepje tekenaars opgetrommeld om al deze kaften in de fijne Boesdaalhoeve van een tekening te voorzien. Naast me de tekenaars van het kinderuur, die dit jaar hun 70-ste verjaardag vieren! (het is er gelukkig nog niet aan te zien ;-) )
Tijdens de gezellige drukte werd er ook nog eens een microfoon onder de neus geduwd...
En jawel de Fortnite-hype was ook van de partij... (hoewel ik op dat moment aan een Pokemon bezig was, jawel vroegere hypes blijven hardnekkig verder woekeren.)

Mini-selectie:

Fortnite

gelukkig nog steeds veel beestjes mogen oefenen...

en een knipoogje kon er ook nog vanaf

En voor wie geen ideetjes had was er altijd nog een portie Frida...


Wil je jouw kaft ook laten bekladden? Afspraak deze vrijdag in de Moelie in Linkebeek.


zondag 26 augustus 2018

::: ZAAILING #38 – Het hard van de steen :::

 
De gepantserde wanden wortelen even diep als de eiken die eromheen staan. Zwijgend als wachters registreren ze seizoen na seizoen.
De wereld wentelt voorbij, maar in het hard van de steen staat de tijd stil, onbewogen. Menselijk drama is weinig meer dan amateuristisch decor, een windvlaag die nauwelijks indruk maakt.

Als een slapende olifant strekt de kolos zich uit. In zijn dromen hoort hij de herinnering van gezang en vlammen, van hoop. Hoe futiel is wat wij intussen doen, in gedachteloos vertier op zijn gewillige rug klimmen en onszelf vertellen dat we hem bedwingen.

Hij laat het minzaam toe, zoals de eeuwenoude eiken de mieren toelaten in de diepgegroefde paden van hun huid. Of hun bestaan enig doel heeft, heeft geen belang. In het moment dat stilstaat, hebben megalieten tijd genoeg om gul te zijn.
 
 
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

zaterdag 25 augustus 2018

STROOM

Graphic Poem STROOM /// ISBN 9789082856910


Het is zover, STROOM is geen droom meer, maar een echt boek. En het is prachtig. Een kleinood, een juweeltje, een hebbeding. Kirstin Vanlierde en ik hebben er onze liefde, onze toewijding en ons zotte vertrouwen in gestopt. En kijk, dromen worden werkelijkheid. Met dank aan de uitgeverij van VOS (hoe toepasselijk kan het zijn) en een handvol mensen die als steunpilaar nauwelijks onderschat kunnen worden.

Een eerste zaailing die uitgroeide tot een boek... daar hoort een feestje bij: kom samen met ons STROOM ontdekken op de boekvoorstelling in QARFA in Aalst op 13 september om 20u. (Graag een seintje van uw komst)


Mocht de datum niet passen, geen zorgen: we zullen dit najaar ook nog te vinden zijn op onder andere het Stripfeest Brussel (15/09), het Boekenweekend Hamme (20/10), de Antwerpse Boekenbeurs,...
De boeken zijn vanaf september te koop bij stripwinkels en te bestellen via de betere zelfstandige boekhandel, of rechtstreeks bij ons. 

vrijdag 27 juli 2018

::: ZAAILING #37 – ECHO :::

Een jaar terug posten we zaailing#12 over een parasolden die ik op weg naar het Zuiden van Frankrijk elk jaar fotografeer. Ook dit jaar maakte ik een foto onderweg... 
ECHO
De dingen nog eens overdoen maakt ze minder, toch? Als een echo, weerkaatsend tussen bergwanden, die met elke herhaling zwakker klinkt en steeds meer een herinnering wordt.

Nee, niet elke vorm van herhaling is een verbetering. Maar toch tasten we naar vertrouwde paden voor houvast. En het geeft niet om dezelfde weg meer dan één keer af te leggen, want telkens lezen we het landschap anders. De werkelijkheid is een verhaal met vele lagen, en we hebben herkenningspunten nodig om te weten waar we zijn.
Terug op ons vertrekpunt, lijkt het, langs deze vertrouwde bocht in de weg, in dit verstilde hoekje landschap. Maar aangezien het leven een spiraal is, lopen we niet in kringetjes. En elke winding hoger is tegelijk een laag dieper, een echo die een nieuwe frequentie toevoegt aan al datgene wat al samen resoneert.
We kijken reikhalzend uit naar de wachtpost op de heuvel, en hij stelt niet teleur. Dat ons tijdens het langsrijden maar een paar seconden samen vergund is, deert niet. De mooiste dingen zijn vluchtig.
Achterom kijken doen we met een jaarring meer, naar datgene wat ontgroeid werd.


/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

vrijdag 20 juli 2018

Relmuis! voor die andere Relmuis

Sven Gatz schenkt Relmuis! aan Hilde Crevits ©vrtnws
Naar goede gewoonte heeft Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz (Open VLD) zijn collega-ministers een boek van een Vlaamse auteur cadeau gedaan bij aanvang van de laatste ministerraad voor de zomer. Vakantielectuur met een knipoog voor de ministers. De keuze viel dit jaar op prenten-, jeugd- en kinderboeken.
Hilde Crevits kreeg Relmuis! cadeau, geen slechte keuze. Ik had het boek met veel plezier in Frida-stijl gesigneerd... ;-)  En neen achter de titel Relmuis! moeten we niets zoeken. Het boek gaat over een klas die een nieuwe leraar Engels krijgt, passend dus voor een minister van Onderwijs.

Wat Sven Gatz de andere ministers schonk kan je op zijn blog ontdekken.

vrijdag 13 juli 2018

::: ZAAILING #36 – Onleesbaar /// Unreadable – SAPLING#36 :::

Je etaleert schaamteloos wat anderen zouden bedekken.
Maar hoe diep je de wereld ook laat binnenkijken, een stuk van jou blijft ongezien. Wat huist tussen de vouwen van het blad, tussen de kreukels in de lakens, daar heeft niemand zaken mee.
 
Wat zich open en bloot in de wereld smijt, is zelden het mooist en nooit het meest intrigerend. Ik ben een open boek, zeg je. Jij speelt met je zichtbaarheid als was het clair-obscur. En wat buiten beeld blijft, mag ik zelf invullen.

Ik volg de contouren van je lichaam, het sleepspoor van de middagzon over de muren naast het bed. In de lijnen van het licht laat ik jou onleesbaar zijn.
Shamelessly, you display what others would cover. Yet however intimately you invite the world to have a look, a part of you will remain unseen. Residing deep within the folds of the book, within the creases of the sheets, is something that is nobody’s business.

That which displays itself to the world in the nude is rarely the most beautiful and never the most intriguing. You tell me I am an open book. You, on the other hand, can play with what you do and do not show like a master might with claire-obscure. And whatever falls outside the frame, is for me to make up.

I trace the outline of your body, the drag marks of the midday sun across the walls along the bed. Within these lines of light I leave you to be unreadable.


/// 
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde. Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words. 
///

donderdag 28 juni 2018

::: Zaailing #35 ::: Handgeschept / Sieving Creation ::: Sapling#35





/// 
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde. 
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words. 
///

donderdag 21 juni 2018

De ronde van Brussel...

... zit erop! ... met als afsluiter Brussel:
1000 Brussel + Atomium, Berlaymont en Budabrug

Tiens wie zou dat fietsertje zijn?

en een overzichtje van de 19 gemeentes die tweewekelijks in het stadsmagazine BRUZZ verschenen:

Schaarbeek

Etterbeek

Elsene

Sint-Gillis

Anderlecht

Molenbeek

Koekelberg

Sint-Agatha Berchem

Ganshoren

Jette

Evere

Sint-Pieters Woluwe

Oudergem

Watermaal-Bosvoorde

Ukkel

Vorst

Sint-Lambrechts Woluwe

Sint-Joost-Ten-Node

woensdag 13 juni 2018

::: Zaailing #34 ::: Pasmunt :::

Zaailing 34 Pasmunt : BXL DORADO @ Passa Porta

Zondag liep de expo BXL DORADO, met als thema 'vluchtelingen' af. 's Avonds werd de tentoonstelling afgebroken, de werken ingepakt, kaders veilig opgeborgen in karton. Op weg naar huis schiet het heel eventjes door je hoofd, was het allemaal wel de moeite? Heb ik de mensen wel bereikt?  Of kunst de wereld kan veranderen? Neen, of het mensen aan het denken zet? Misschien... Of was het thema maar een excuus om beelden bij te maken, puur vormelijk. Niet iedereen stond meteen te springen om naar beelden rond dit thema te komen kijken ... 

voorpagina De Sandaard

Opiniestuk, laatste pagina


Maandagochtend haalde ik de krant uit de brievenbus met op de voorpagina een grote foto van een boot vol vluchtelingen. De tentoonstelling is gedaan maar de miserie duurt voort. Het escaleert zelfs of zoals Kirstin het op haar blog schrijft:


De geschiedenis heeft de lelijke neiging om zich te herhalen.
We kennen het beschamende verhaal van de MS St. Louis, die de Amerikaanse havens niet binnen mocht en onverrichter zake moest terugvaren naar Europa, waardoor de Joodse families aan boord, die zo dicht bij de veiligheid waren geweest, uiteindelijk toch in de concentratiekampen terechtkwamen. Kritische stemmen waarschuwen al langer voor de parallellen met het pre-Nazitijdperk, maar werden onthaald op onverschilligheid, of kregen als antwoord dat ze niet met hun twee voeten op de grond stonden en beter hun mond zouden houden. Maar als we er al aan twijfelden, dan zijn de overeenkomsten nu niet meer te negeren. De polariserende retoriek, het vergiftigen van de geesten, het voorstellen van steeds verregaandere maatregelen als realpolitik, waarbij bruten in kostuum ons vertellen dat wij het zijn die de slachtoffers zijn, wat ons het recht geeft om een hele bevolkingsgroep te behandelen als ongedierte: aan beide kanten van de Atlantische Oceaan bevinden we ons op dit moment in bijzonder gevaarlijk vaarwater.
Hier staan we dan, aan het einde van de weg, en op een precair kantelpunt.
De poorten zijn gesloten. El Dorado is dicht.

Voor de tentoonstelling ging ik aan de slag met een papieren bootje als metafoor voor de reis zonder garanties die elke bootvluchteling aangaat. Een liefelijk, herkenbaar en schijnbaar simpel beeld, met een donker randje.
Ik plaatste mijn werk buiten, zonder bescherming, in weer en wind...

affiche en papieren bootje na een kleine maand buiten



We hadden eerst een andere Zaailing in gedachten om de tentoonstelling een eresaluut te geven. Maar de gebeurtenissen in Italië dwongen ons in een andere richting. Deze Zaailing, Pasmunt, werd ook tentoongesteld, en was speciaal voor de gelegenheid gecreëerd, maanden geleden al.


ZAAILING #34
Pasmunt

 
Aan de glanzende tafel waarachter vlaggen halfstok staan opgesteld, voeren mannen en vrouwen die nooit een slok zeewater binnenkregen het woord.
De wereldkaart tussen hen in heeft veel weg van een spelbord. Ze zetten hun pionnen, ze kijken in hun kaarten, houden redevoeringen of zwijgen. Hun onderhandelingen zijn berekeningen, en als ze iets in beweging zetten, hanteren ze strikte maten en gewichten.
Het is een grimmig spel, met hoge inzet en te weinig inkomsten voor alle deelnemers. Ze willen beschermen wat ze hebben, heersen over meer dan ze beheersen.

Maar de grenzen van hun territoria zijn dun, en hun rijkdommen kostbaar en kwetsbaar. Gelukkig is de zee breed genoeg om hen wat uitstel te kopen. Mensenlevens zijn pasmunt aan deze speeltafel voor haaien.

Een voor een zijn ze aan zet, en als iemand een pion verschuift of de grenzen versterkt, kijken alle spelers zwijgend naar hun kaarten. Monden worden harder. Woorden worden grimmiger.

Boten, volgepropt met pionnen die behoren tot geen enkele van de spelers, schuiven gestaag over het speelbord. Of het gaat richting veilige haven dan wel richting storm beslissen de ogen van het lot.

De haaien rondom de tafel hopen in stilte op het laatste.
Wat overboord slaat, is niet meer dan ballast.

dinsdag 29 mei 2018

Zaailing #33 : Een stad / A city : Sapling #33


Een stad 

Het schetsboek valt open op een plek die hij niet verwachtte.
Een stad met een geschiedenis. Een stad waarvan hij hield. De dagen tussen haar daken smaakten naar drukte en uitlaatgassen, maar ook naar kroegen en wereldkeuken. Naar vrijheid soms nog te groot voor zijn jonge vleugels.


Hij kan het zich herinneren, hoe hij op het boventerras probeerde om het uitzicht in zich op te nemen terwijl hij de toeristen negeerde, even druk en opdringerig als de duiven. Hoe hij peilde naar de gelaagdheid die trilde tussen de straten. Want hoe vat je iets wat zo immens is, waar onder de wegen andere wegen liggen, onder de funderingen oudere funderingen, waar onder het afval en de sloop soms een schat tevoorschijn komt, soms een spook? 



Hij kon het voelen, maar hij kon het niet vastleggen. Toen nog niet. Dit is een oud boek, een verhaal van lang geleden. Als hij eraan terugdenkt, is elke dag in zijn herinnering even grijs. Er viel bijna constant regen. Maar het was prettig lopen door de natte straten, waar aaneensluitende rijen van koplampen het wegdek in lange lijnen lieten oplichten. Hij had stevige schoenen die hun grip op de glibberige kasseien niet verloren. En elke stap die hij zette, ook binnen de beslotenheid van de stad, was een stap vooruit, want één stap verder weg van waar hij vandaan kwam. Duiven kwamen drinken uit de plassen. In het park scheerden kraaien rakelings over, geruisloze zwarte schimmen. Ze bevielen hem wel. De tijd leek geen vat op ze te hebben. En als dat wel zo was, trokken ze er zich niets van aan. 




Misschien kwam het door de vogels dat hij naar de lucht begon te kijken. Een ontsnappingsroute voor wie vleugels had. En hij benijdde ze, een beetje toch. Alleen de torenspitsen kwamen in de buurt van waar zij konden komen. 

Tekenen, leerde hij, kwam nog het dichtst bij vliegen. Een pen tussen zijn vingers, over een blad papier in lang vervlogen tijden zelfs werkelijke een veer kon parmantig pikken als een straatmus, maar ook recht op haar doel af schieten als een slechtvalk. In zijn schetsen slaagde hij erin de vogels te volgen. En dat, besefte hij, was hij sindsdien altijd blijven doen. 




Hij talmt nog wat langer bij de oude tekening. Lijnen en lucht. Lijnen zijn nodig. Ze helpen om de wereld beheersbaar te houden. Maar wat is er mooier dan iets wat aan zijn kader ontsnapt?
Het is een verhaal dat hij toen voor het eerst hoorde, daar op dat hoge, drukke terras. Het past hem als een handschoen. En hij is het vanaf toen altijd opnieuw blijven vertellen, op steeds weer andere manieren.

Hij klapt het schetsboek dicht, en pakt de eerste pen binnen handbereik. 


/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///



A City 

The sketchbook opens to a page he did not expect.
A city with a history. A city he loved. The days between its rooftops tasted of crowds and exhaust fumes, but also of pubs and world kitchen, and the kind of freedom that had at times seemed too large for his young wings.
He remembers how he stood on the upper terrace, trying to take in the view, ignoring the tourists swarming like pigeons. How he tried to fathom the resonating layers running along the streets. For how can you grasp a place so immense, where beneath the roads lie other roads and beneath the foundations even older foundations; where, from under piles of garbage or demolition debris, one day a treasure might be unearthed, another a ghost? 


He could feel it, but he couldnt capture it. Then. For this is an old sketchbook, a story of long ago. Thinking back, all those days come to mind equally grey. Rain was falling almost incessantly. But it was pleasant to walk the wet streets, contiguous rows of headlights setting the pavement ablaze with lines of light. His shoes were sturdy and didn’t lose their grip on the slick cobblestones. Every step he took, even within the confines of the city, was a step forward, one step farther from where he came from. Doves came to drink in the puddles. In the park, crows passing like silent black shadows grazed pedestrians in a fly-by. He liked them. Time didnt seem to touch them. And if it did, they didnt seem to care. 

Perhaps it was because of the birds that he began to look at the sky. An escape route for the winged. And he envied them, a little anyway. Only the church turrets came anywhere close to where they were able to go. 

Drawing, he learned, was as close to flying as he could come. A pen between his fingers moving across a sheet of paper in times long gone it would even have been an actual feather could peck like a perky sparrow, or shoot straight at its mark like a peregrine falcon. In his sketches he managed to keep up with the birds. And that, he thought, was what he had been doing ever since. 
He lingers, just a little while longer, with the old sketch. Lines and skies. Lines are necessary. They help to keep the world contained. But arent the most beautiful things exactly the ones that escape from their framework?
It
s a story he heard for the very first time on that high, crowded terrace. It fits him like a glove. And he has told it over and over again, in ever different ways.
He closes the sketchbook, and picks up the first pen within reach.

///
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.
///


dinsdag 15 mei 2018

expo @ MOKAFE

::: Zaailing #32 ::: 
Il était une fois, dans la Galerie du Roi à Bruxelles, un bistro où on servait du café délicieux et les meilleurs gauffres du monde… Même son nom avait un goût de délicatesse: “Mokafé”.

Op een dag streek er een ekster neer aan de ingang van de bistro. Dat was een zeldzaam zicht. Eksters houden normaal niet zo van overdekte galerijen. Maar dit was een heel vrijpostige ekster, en de eigenares van de bistro was blij met wat gezelschap. Ze gaf hem een bakje water en een eigen stoel tussen de vaste klanten en de toeristen van alle kleuren en nationaliteiten op het terras voor haar zaak. Dat vond de ekster best. Hij balanceerde op de leuning, dronk een beetje van het water, keek naar de klanten, en fladderde wat in het rond. Hij lette erop het terras niet vuil te maken.

 MOKAFE Brussel
The magpie started coming around more often. Every time he visited, he would get a treat: there were always waffle crumbs lying around in the kitchen to please a hungry bird. The lady liked the magpie, and the magpie thought she was a really sweet person.


Pour la remercier, un jour il lui offrit l’idée qui lui était venue à l’esprit quand il vit un artiste de rue faire des dessins dans un coin de la galerie.

It so happened that he knew of a creative couple of artists, a writer and an illustrator who both loved birds, too. They had been working together for a good while now on a project they called SAPLINGS, and they might have some work to show and put up on the walls of Mokafé.

De lieve eigenares vond dat een schitterend idee. De ekster knikte een keer parmantig, pikte nog een wafelkruimel mee, en vloog toen de galerij uit, naar Sint-Genesius-Rode. Want dat, wist hij, was waar de tekenaar woonde…
  
En dit sprookje is nog niet uit, integendeel: de tentoonstelling van een selectie ZAAILINGEN in Mokafé (Koningsgalerij, Brussel) is pas begonnen.
We nodigen alle nieuwsgierigen met veel plezier uit om de ekster en het spoor van wafelkruimels te volgen en er een kijkje te gaan nemen!
Wie dat doet tijdens het weekend in de periode van 19 mei tot en met 10 juni kan bovendien ook de expo BXL Dorado in de Begijnhofwijk meepikken, waar eveneens werk van ons tentoongesteld wordt.

 



///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

dinsdag 1 mei 2018

Boekvoorstelling RELMUIS! @ Bib Sint-Niklaas

Boekvoorstelling RELMUIS! @ Bib Sint-Niklaas 2 juni 2018

maandag 30 april 2018

::: Zaailing #31 ::: AAN LAND ::: BXL DORADO ::: ASHORE ::: Sapling #31


Het is bijna onmogelijk om in deze tijden niet op een of andere manier beroerd te worden door de complexe problematiek van het vluchtelingenthema. Daarom organiseert de vzw New Flemish Primitive Art School in mei en juni 2018 de tentoonstelling BXL DORADO, vanuit het perspectief van mensen onderweg, die zwerven tussen land en buitenland, tussen cultuur en vervreemding, tussen oorlog en onderdrukking. New Flemish Primitive Art School werkt hiervoor samen met zowel vluchtelingen-kunstenaars als plastische kunstenaars van Brussels-Europese bodem.
In BXL DORADO staat Brussel centraal, als het Eldorado dat het voor ontelbaar veel zoekenden dezer dagen is: de droom van een beter bestaan, de melancholie van verre einders, de drang naar het onbekende.
Wie zijn deze mensen die de benen nemen, die moeizaam hun vleugels uitslaan, hun leven op het spel zetten, verbonden in weinig meer dan doodsangst alles achterlaten om over de wereld te gaan zwerven op zoek naar een lichtpunt, een plek waar ze zich veilig kunnen voelen?
Kirstin en ik nemen deel aan de expo, met een selectie Zaailingen die voor het merendeel speciaal gemaakt werden voor deze gelegenheid en rond dit thema.

Locaties:
Instituut Pacheco > Grootgodhuisstraat 1000 Brussel
Begijnhofkerk > Begijnhofplein 1000 Brussel
Passa Porta > A. Dansaertstraat 46 1000 Brussel
Gemeenschapscentrum De Markten > Oude Graanmarkt 5

Vrij toegankelijk van 11 tot 18u op volgende weekends:
19-20 mei
26-27 mei
2-3 juni
9-10 juni

Neem voor meer info en een blik achter de schermen zeker een kijkje op de Facebookpagina van BXL DORADO.

Tegelijkertijd kan je ook een ruimere selectie getekende zaailingen ontdekken in Bistro Mokafé  > Koningsgalerij 1000 Brussel


Bij deze laten we alvast een van de tentoongestelde foto-Zaailingen op u los.


AAN LAND


De golf brengt je aan land, slap als aangespoeld wier.
Je handen voelen zand, kiezels, schelpen. Het gruis van een oud continent, de verkruimelde dromen van wie hier al veel te lang woont.

Een tweede golf spoelt over je heen, legt zich als een deken om je schouders voor ze zich terugtrekt.
Je hijst jezelf rechtop.

Hier sta je dan, met de zon en het water als getuigen van je tocht.

Je kijkt om je heen en ruikt de geur van wat misschien de toekomst is. Hoop werpt zijn schaduw vooruit als een spoor om te volgen, dwars door de branding heen.


///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

ASHORE 


The wave takes you ashore, limp like washed up kelp.
Your hands feel sand, pebbles, shells. The grit of an old continent, the crumbled dreams of those who have lived here too long.


A second wave washes over you, drapes itself around your shoulders like a blanket, before retreating again.
You hoist yourself upright.


Here you are, with the sun and the water as sole witnesses of your journey.

You look around and catch a scent of what might be the future. Hope casts its shadow ahead like a trail for you to follow, straight through the surf.