donderdag 7 mei 2020

Zaailing 82 - Wilde geest

klik op de afbeelding voor een leesbare versie


Deze zaailing vindt zijn oorsprong in een tragedie die zich op 1 mei afspeelde in onze tuin, op een lapje grond waar de natuur van ons zijn gang mag gaan. Sinds jaar en dag is er in dat wildere stuk van de tuin een vossenhol. Zoals bijna elke ochtend tijdens deze quarantaine maakte ik een ommetje door de tuin. En tot mijn verbazing stak er een kopje uit het vossenhol. Terwijl ik me snel weer uit de voeten maakte om het dier niet te storen, bedacht ik hoe vreemd het was dat de vos zich 's ochtends zomaar liet zien. Maar ik stelde me er verder geen vragen bij en ging aan de slag met het werk van de dag. Verbijsterd merkte ik die avond bij een nieuw rondje door de tuin dat dat kopje er nog steeds uitstak, nu met twee voorpoten ernaast. Toen ik dichterbij kwam, zag ik tot mijn afgrijzen dat het beestje in nood was. De ingang van het hol was aangeduwd en er lagen brokstukken die er niet thuishoorden. Waarom had ik dit niet eerder gezien? Kwaad op mezelf en woest op wie dit op zijn geweten had, ging ik aan de slag om het dier te bevrijden. Na een tijd graven en wrikken kreeg ik de vos uit deze hachelijke situatie.


Eind goed al goed? 
Neen... hier begint het tweede bedrijf van de tragedie. Toen ik het dier neerzette, probeerde het weg te lopen maar zijn achterpoten weigerden dienst. Hij zakte ter plekke in elkaar. Mijn hart brak... De foto spreekt voor zich – de wanhoop en teleurstelling zijn er zo vanaf te lezen. Terwijl we verwoed naar een oplossing zochten – probeer op een feestdag in volle lockdown maar eens hulp te vinden van wie of wat dan ook – zat ik een hele tijd op enkele meters van de vos. Zoveel onmacht had ik nog nooit gevoeld. Tegelijk groeide de boosheid. Wie doet nu zoiets?! Een wild dier mishandelen en levend begraven... Ik kan er nog steeds niet bij.

 
 
 
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

donderdag 23 april 2020

Zaailing 81 - Over de drempel stappen

Hoe laat je het vertrouwde achter je en zet je een stap die je nog nooit eerder gezet hebt? In ‘De wortels van de wereld’, de opvolger van De serres van Mendel, neemt Reya een loodzware beslissing…
Met dit fragment uit ons nieuwe boek als Zaailing stappen ook Kirstin en ik over de drempel naar de buitenwereld. 


Over de drempel stappen - illustratie uit 'De wortels van de wereld'

Over de drempel stappen
een fragment uit ‘De wortels van de wereld’
Ze moet iets doen. Reya voelt de gedachte branden in haar hoofd, alsof ze zelf koorts heeft. En ze weet ook wát ze moet doen, al maakt het haar doodsbang. Ze moet naar Demeter.
Die zal raad weten, dat heeft Mendel zelf gezegd. En hij is niet in staat om te gaan. Maar zij wel.
Demeters huis ligt aan de grens van de stad in het oosten, herinnert ze zich. Een paar dagen stevig doorlopen…
Reya verzamelt al haar moed als een grote klomp in haar buik. Het maakt niet uit hoe ver het is, ze moet gewoon dóórlopen.

Ze propt het laatste restje eetbaar voedsel in haar zakken. Arizona, die zoals zo vaak lag te slapen in één ervan, wordt wakker en steekt zijn kopje naar boven. Reya haalt de slang tevoorschijn en hurkt neer. Haar vingers trillen.
‘Ik wil je niet achterlaten’, fluistert ze. ‘Maar ik durf je ook niet meenemen. Daarbuiten is er niks voor jou. En hier…’ Ze slikt. Zo zacht ze kan, aait ze over het gladde kopje. De slang glipt tussen haar vingers vandaan en glijdt in een gracieuze beweging op de grond. Reya’s blik wordt troebel. ‘Weet je het zeker?’
Arizona glijdt – langzamer dan anders, zo lijkt het wel – van haar weg, de begroeiing in.

Reya richt zich op. Van op een afstand kijkt ze naar Mendel, die ineengekrompen op de bank zit. Met haar ogen vol tranen ziet hij er minder ziek uit. Maar ook nóg minder zichzelf. Ze wil naar hem toe lopen en hem omhelzen maar houdt zichzelf net op tijd tegen.
‘Dag’, fluistert ze zonder geluid. Dan sluipt ze weg, naar de sluisdeuren die toegang geven tot de buitenwereld.

Ze werpt een laatste blik over haar schouder. Het hoge voorportaal met de indrukwekkende zuilen vol klimplanten ligt er schijnbaar vredig bij in het ochtendlicht.
Aarzelend stapt Reya over de drempel van de serres. Haar voeten voelen aarde en kort, stekelig gras. Ze ruikt de kruidige geur van de heuvels. De horizon tilt haar blik omhoog. Haar mond valt open. Ze staat onder een hemel die hoger is dan ze ooit voor mogelijk heeft gehouden. Hij is prachtig. En immens. En doodeng.

Een plots geluid laat haar omkijken. De buitendeuren gaan weer dicht en vergrendelen zichzelf. Trillend draait Reya zich om. De open ruimte gaapt haar tegemoet, als een zee van gras en golvende wolken waarin ze elk moment kan worden verzwolgen.
Ze zet één stap. En dan nog één. Alles in haar schreeuwt dat ze terug moet naar de beschutting van de koepels. Maar ze scheurt zich los en loopt door, zonder nog om te kijken.

woensdag 8 april 2020

Zaailing 80: Spiegels en scherven

Scherf © Jurgen Walschot

In doelloze dagen dwalen we door spiegelpaleizen
van eigen makelij. We perfectioneren de kunst
van het verloren lopen in onszelf. We staren
ons blind vanuit alle richtingen, elke rimpel
uitvergroot, elke angst dubbel en dik aangezet.

Kun je jezelf nog onder ogen komen als alles wat je ziet
je eigen beeld is, een portret dat zich spottend reproduceert
als een echo, eindeloos over en weerkaatsend, een schreeuw
waarin je gevangen zit met jezelf? Maar wie een spiegel
stuk slaat, snijdt zich gegarandeerd aan zijn scherpte.

Wil jij mijn reflectie zijn? Houd ze mij voor, houd je niet in,
het hoeft niet aardig. Want jou kan ik aanzien, wil ik
uitschelden en kwijtschelden en vervolgens vragen
me te verzekeren dat het van waar jij staat nog wel meevalt.
Als jij je niet snijdt aan mijn scherven, durf ik ze oprapen.



/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

donderdag 26 maart 2020

schatkaart

dé schatkaart

Gisteren ben ik een schat gaan 'verstoppen'. En de schatkaart zwierde ik online...
Hoe het zover kwam?

Illustrator Carson Ellis daagt haar volgers elke dag uit met tekenopdrachtjes en eentje ervan was een schatkaart tekenen.
Als schat koos ik mijn laatste boek de serres van Mendel en ging het in de buurt 'verstoppen'.

In het boek staat een opdracht: nadat het bekeken, gelezen, gekoesterd, ge... is MOET het zich verder verspreiden (tiens waar hebben we dat nog gehoord maar dan net ietsjes anders)... door het bijvoorbeeld in iemand anders z'n brievenbus te droppen.
Ik ben alvast nieuwsgierig of dat gaat lukken...

UPDATE
Het boek moest niet buiten overnachten en werd 's avonds al gevonden...


 




UPDATE 2: de reacties:

  • Wat een mooi boek! inspiratie! fantasie! verbondenheid! intrigerend! mysterieus! moeilijk weg te leggen... ook voor héél grote kids als ik (40j.) C.
  • Even laten weten dat jouw boek bij mij belandde. Ik vond het een pareltje, zo mooi, poëtisch en dromerig. Je tekeningen zijn wondermooi. Je wordt als het ware de andere wereld ingezogen... Dankjewel en ik wens je veel creativiteit in deze periode, groetjes, L. 
  • ...



maandag 23 maart 2020

Zaailing 79 - De geheime tuin

klik op de afbeelding voor een leesbare versie

 
 
 
 
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

woensdag 18 maart 2020

voorleesmomentjes - de serres van Mendel


Door dat vervelende virus viel de #jeugboekenmaand in het water... Iedereen Leest startte met Jeugdboekenmaand-YouTube ! Voorleesmomentjes, tekentips, live illustratie: je vindt het er allemaal! Er komen elke dag nog filmpjes bij...

Wie graag zelf eens aan de slag gaat met 'de serres van Mendel' kan kan via deze link 2 kleur- en tekenplaten downloaden. (pdf-formaat A3)

donderdag 13 februari 2020

ZAAILING #77 – De plaatsen waar we blijven

Als het goed moet zijn, dan lukt het meestal helemaal niet. Zo ook bij het ontstaan van deze prent. We moesten in de familie plots afscheid nemen van 'Naninne', de meter van van mijn partner én van mijn dochter. Een straffe, plezante madamme die ons na aan het hart ligt. Ze verloor de strijd tegen dat mottige monster, kanker genaamd. Het ging allemaal plots zo snel. Op donderdag 13/02 kreeg ik het nieuws dat ik haar nooit meer zou terugzien. En dat terwijl ik haar jaren bijna dagelijks en zeker wekelijks zag. Ze hielp jaren haar bejaarde mama die naast ons woonde. En elk vrij moment bracht ze door in onze gezamenlijke tuinen. Tot voor de eerste tekenen van het sluimerende monster werkten we ook samen in de tuin. Zeker in de zomer liepen we mekaars deur plat en aten we geregeld samen in de tuin... En op familiefeesten was zij vaak de sfeermaker, hoe gekker hoe liever! Daar kwam nu abrupt een eind aan. 1-0 voor het monster en geen terugmatch. Hoewel ze tot het bittere eind, als een leeuw tegen dat beest gestreden heeft. En dan komt dus de vraag of ik een beeld zou willen maken voor de rouwbrief / rouwdienst. SLIK Ja natuurlijk! Maar in mijn hoofd gaan de alarmbellen af en giert het van NEEN dat niet. Na het weekend zou ik op studiereis naar Madrid vertrekken, zou want dat kwam nu ook op de helling te staan. Normaal gezien helpt wat druk om aan het werk te gaan. Maar hier verlamde het me volledig. Maar beloofd is beloofd.  Dus begon ik een soort aquarelachtige tekeningen te maken met zeer veel wit. Maar het was een illustratie voor het woord tranendal in een slecht boek. (nog meer alarmbellen) De tekeningen belandde in de prullenmand. En de printer moest het met een welgemikte trap bekopen. Omdat het niet goed kwam trok ik naar buiten, de tuin in om wat af te koelen. De grauwe lucht paste bij mijn gevoel. De tuin leek het zich allemaal niet te veel aan te trekken. In slaap voor de wintermaanden. Hoewel hier en daar al een vers groen blaadje de kop op steekt. Een grauwe tekening... zo wil je niet herinnerd worden. Dus gooide ik het over een heel andere boeg en ging aan de slag met materiaal waar ik zelf blij van wordt. En kijk, de lucht klaarde op. Naninne kreeg een plekje in de tuin met haar favoriete katten in de buurt. 
Zonder veel moeite beeld ik me in dat zo meteen mijn dochter van de glijbaan zoeft en dat alles weer is zoals vroeger. We zullen je levensvreugde alleszins niet vergeten en naast een plekje op de bank in de tuin blijf je in onze herinnering verder leven. 
 
Voor Naninne 
We kennen ze wel, de verhalen 
van troost, van licht in tunnels en gezang 
van gevleugelden. Maar verhalen zijn lucht, 
ze waaien weg met de wind en wie 
achterblijft, staat met lege handen.
Laat de woorden maar gaan. Want 
het zijn de plaatsen waar we blijven 
omdat elk blad aan de bomen 
er onze naam kent. Het zijn de plekken 
waar we wortelen, diep in de bodem 
die ons toebehoort, en waar de dingen 
doorgaan, loom en vanzelf, vertrouwd 
als een kat opgekruld op een schoot.
Verbondenheid is een levend landschap, 
waar stamstroom en schaduw op elk uur 
van de dag de grens hertekenen
tussen wat geweten is, gekoesterd 
en vanuit een ooghoek nog gezien.

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

zondag 9 februari 2020

vrijdag 24 januari 2020

zaailing 75: TREK JE BEK OPEN


Trek je bek open!

Deze Zaailing kwam tot stand in het kader van de 15e Vlaamse Week tegen Pesten.
Een pakket met poster, stickers, postkaartjes kan je via deze weg bestellen: https://kieskleurtegenpesten.be/de-week/

Wil je graag aan de slag met deze tekst? Waarom zou je de auteur ervan dan niet eens uitnodigen?
Trek 'gewoon' je bek open of surf naar hier.

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

woensdag 15 januari 2020

Frida's grote klimaatwedstrijd

Wil je graag eens 25 boeken voor je klasbibliotheek winnen? Kruip dan in je (teken-)pen en ontwerp jouw klimaataffiche! Een deskundige jury waaronder Frida en nog wat andere prutsers kiezen het winnende ontwerp.

Act now, nu het nog kan ;-)

klik op de afbeelding voor een leesbare versie

vrijdag 10 januari 2020

Zaailing 74 /// Waar rook is

klik op de afbeelding voor een leesbare versie
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

woensdag 8 januari 2020

recensie van 'De serres van Mendel'

Blij met een mooie recensie van 'De serres van Mendel' op Mappalibri!
"Het verhaal focust op de bloeiende vriendschap tussen de twee kinderen, maar ook thema’s als melancholie en eenzaamheid worden op een begrijpelijke manier aangekaart. Tussentitels als ‘Wortels van de wereld’, ‘Kennis is kwetsbaar’, ‘Langslapers en lanterfanters’ en ‘Tranen waar de grond van trilt’ laten zien hoe doordacht Kirstin Vanlierdes schrijfstijl is. Bovendien wordt het verhaal geschreven met grote aandacht voor het zintuiglijke, wat perfect aansluit bij de sfeer van het boek.
Vanlierde verwoordt de ervaringen van de kinderen, terwijl Jurgen Walschots kleurrijke illustraties de omgeving in detail tonen. Het boek bevat zowel paginagrote illustraties als kleine illustraties in grijstinten. Elk beeld roept een andere sfeer op, wat toont hoe gediversifieerd de serres zijn. De personages zijn steeds klein en donker afgebeeld, waardoor alle aandacht naar de kleurrijke planten en dieren gaat. Hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer je er ontdekt. Opvallend is dat de koepels van de serres altijd zichtbaar zijn. Hoe groot ze ook zijn, de serres zijn dus eindig en er is nog een hele wereld daarbuiten.
De serres van Mendel is een prachtig boek dat inspireert en vragen oproept."

'De bewaarkoepels' de serres van Mendel
En op Pluizer kan je het volgende lezen:

"Als je dit mooi verzorgde stevige, wel vrij zwaar, boek vastneemt, wordt je fantasie al geprikkeld. Naast de in zilver sierlijk geschreven titel, zorgt ook de illustratie hiervoor. Deze beslaat de hele voor- en achterzijde. Twee zwarte figuurtjes bekijken vanuit een boom een nachtelijk landschap met serres.
Als je de harde kaft openslaat krijg je een mooi motiefje te zien. Een groene achtergrond met witte krullen. Dit patroon komt in het begin van elk van de drie delen van het boek terug. Daar wordt het aangevuld met een collage van tekeningen en foto’s van fauna en flora. Zeer mooi en het past perfect in de sfeer van het verhaal. "
website pluizer
 En dit kon ik niet laten liggen via Standaard Boekhandel:

via pluizuit:
De kaft van De serres van Mendel spreekt meteen aan. Grote groene bomen, twee kleine onherkenbare figuurtjes, ver weg de serres en de titel in glinsterend zilver. Het mysterie van de kaft geeft al meteen een idee van de enigszins vreemde sfeer van het verhaal. Een verhaal dat redelijk gewoon begint maar dan een sprankeltje magie krijgt. Hoewel Reya en Mendel veel liefde tonen voor de natuur rondom hen is De serres van Mendel geen informatief boek. Je hoeft dus geen natuurliefhebber te zijn om te genieten van het verhaal, al mag dat natuurlijk wel. De illustraties werken samen met de tekst om De serres van Mendel tot een bijzonder geheel te maken.
Mathilde Lemm - januari 2020

via NBD Biblion:

De 11-jarige Reya woont al heel haar leven in de serres bij meneer Mendel. Ze weet niet hoe ze er ooit terechtgekomen is en waar ze vandaan komt. Ze zorgen samen voor alles wat leeft in de serres onder de grote koepels. Als Reya zaadjes verliest, blijkt daaruit Robin te zijn geboren. Reya leidt hem rond in de wereld van de koepels en merkt dat de serrewereld te klein is voor hem. Robin wil zijn vleugels uitslaan. Dan neemt Reya ook een besluit. Dit sprookjesachtige en dromerige verhaal is onderverdeeld in drie delen en valt op door de uiterst smaakvolle uitvoering: van de zilverkleurige belettering op het omslag, de op een perkamentachtige ondergrond gedrukte tekst tot en met de talrijke, vaak paginagrote, sfeervolle kleurenillustraties. De illustraties sluiten goed aan bij de beschreven omgeving: van optimistische, groenkleurige weelderigheid tot donkere en sombere prenten. De hoofdpersonen zijn als zwarte silhouetten in de illustraties opgenomen. Bijzondere uitgave waar intense liefde voor de natuur uit spreekt; niet eenvoudig te doorgronden, het is een gelaagd en complex verhaal voor verstilde en poëtisch ingestelde lezers. Vanaf ca. 10 jaar.
Ton Jansen

via lees-wijzer

“De serres van Mendel” is geen klassiek prentenboek, maar een leesboek met fascinerende  tekeningen. Die zijn volledig in harmonie met het verhaal: poëtisch, mysterieus, ontroerend, uitnodigend om verder te bladeren en te lezen. De lezer wordt gewoonweg meegezogen in de wondere wereld van Reya en Mendel. Vooral de gedetailleerde, bijna lyrische beschrijvingen van de serres dragen hiertoe bij.
De auteur laat kinderen kennismaken met een bijzondere wereld van planten, bloemen, bomen, zaden en nog veel meer. Zij leren, samen met Reya, anders kijken naar vertrouwde vormen en kleuren in de natuur. Niet alleen Reya maar ook Robin en Mendel spreken aan: ze zijn zorgzaam, warm, intelligent, nieuwsgierig en speels.
Het verhaal is een hedendaags sprookje dat stof tot nadenken geeft over de manier waarop wij met onze wereld omgaan en de gevolgen daarvan, maar dit zonder belerend over te komen. De uitgever labelt het boek voor kinderen vanaf 10 jaar. Maar ook volwassenen die openstaan voor een imaginaire wereld en een hartverwarmend verhaal, zullen ervan kunnen genieten.
Myriam Vanderzeypen 

 via Chicklit.nl


De serres van Mendel is een boek geschreven door Kirstin Vanlierde met illustraties van Jurgen Walschot. Reya woont al haar hele leven in de serres met Mendel. Mendel heeft Reya alles geleerd over de serres en Reya weet dan ook goed hoe kwetsbaar de serres zijn. Maar wanneer Reya een fout maakt, verandert alles. Wie is die jongen die opeens in de serres zit? En wat voor gevolgen heeft deze fout voor de serres en haarzelf?
Om te beginnen is De serres van Mendel een uniek boek met een mooi verhaal. Het boek heeft slechts drie personages genaamd Reya, Robin en Mendel. Doordat elk personage heel verschillend en veelzijdig is, blijft het verhaal interessant. Je wilt steeds verder lezen, omdat je meer wilt weten van deze personages. Je leest vanuit Reya's en Robins perspectief, waardoor je hun natuurlijk beter leert kennen dan Mendel. Het was fijn geweest als je toch op een bepaalde manier nog wat meer over Mendel te weten zou kunnen komen.
De serres van Mendel trekt meteen je aandacht door de prachtige illustraties. Schrijfster Kirstin Vanlierde geeft hele mooie en goede beschrijvingen van de omgeving. Maar door de tekeningen wordt alles veel levendiger en krijg je een beeld dat je nooit zelf had kunnen voorstellen. De gecreëerde wereld is vooral ook door deze illustraties fascinerend voor jong en oud. Daarnaast zorgen de illustraties ervoor dat je ook nog na het lezen, terugkomt om door het boek te bladeren.
Het verhaal is op sommige momenten wel wat vaag. Wanneer je begint met lezen zijn er meteen veel vragen over deze wereld en de personages. Deze vragen worden gedurende het verhaal niet allemaal beantwoord. Hierdoor kun je je eigen fantasie gebruiken, maar eigenlijk wil je toch een paar antwoorden weten. Wel is duidelijk dat vriendschap een belangrijk rol heeft in dit verhaal. En ondanks de vele vragen die je zult hebben tijdens het lezen, is het altijd duidelijk hoe mooi en sterk vriendschap is.
Kortom is De serres van Mendel een uniek en mooi boek en zeker een aanrader voor jong en oud. De drie personages van het boek zijn interessant en divers. Daarnaast zijn de vriendschappen tussen deze personages heel mooi en leerzaam. De illustraties zijn prachtig en ze brengen het verhaal echt tot leven. Het boek laat je wel achter met veel vragen, waardoor je je eigen fantasie moet gebruiken om deze vragen te beantwoorden.
Valerie Leersen

dinsdag 7 januari 2020

grafisch poëem !!!! STROOM !!!!

Graphic novel en Graphic Poem wie verzint nu zoiets? Het moet niet altijd Engels zijn...
Ik duik met plezier in deze review euh recensie van Stripschrift !!!! (ja ja 4 uitroeptekens van de 5, meestal is dat schreeuwerig zo een uitroepteken maar nu mag het eens !!!! Nah!)