vrijdag 23 november 2018

Zaailing 44: SLAAF


SLAAF

Ze weten je te vinden als ze je nodig hebben. Alsof je een grondstof bent, klaar om te ontginnen.

Je zet de beitel in jezelf. Omdat dat het enige is wat je kunt, en een kunde die je hebt verfijnd. Je oog is goed en je hand vast. Jouw slagen missen zelden hun doel.

Houw na houw leer je jezelf beter kennen. Want het vraagt moed om telkens weer de beitel te plaatsen, de hamer te heffen en al je kracht te leggen in een slag die dreunt tot in de diepte.

Soms kan je het onderscheid niet meer maken tussen wat je maakt en wie je bent.

uit schetsboek studiereis Firenze Slaven, Michelangelo

  Geef ons nog maar wat meer, knikken ze. En nog wat. Hak jezelf helemaal weg, tot wij vinden dat we genoeg hebben om te beoordelen of we het eigenlijk wel willen.

Soms heb je het gevoel dat er telkens minder van je overblijft.Ze vragen maar en nemen maar en geven misschien – als ze er tijd voor hebben,als ze in een goede bui zijn, als het echt niet anders kan omdat je anders dreigt het werk te staken – wel een aalmoes terug.

Het maakt niet uit. Je blijft het doen. Want met elke houw in het graniet, elke uithaal naar het blok waaruit je voortkomt en waaraan je vastzit, bevrijd je jezelf wat verder.

Je verdraagt de pijn van het langzaam losbreken, het stukje bij beetje afpellen van wat je gevangen houdt. Pas als het weggehakt is, merk je dat je het helemaal niet nodig had.
En hen ook niet.


/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

woensdag 7 november 2018

Zaailing 43 KLAUWEN

Wees welkom.
Glijd met je vingers langs de wand en voel het hart van de farao kloppen.
Ik heb hier gewoond. Dit is het land van mijn nederlagen en mijn onmenselijke verdriet. Alles wat ik ooit deed, ligt opgetekend: dromen, raadsels, de scherven van rots. Fragmenten van een leven dat langer duurt dan de ergste kwelling.

Je komt naar mij toe en je vraagt naar mijn verhaal. Alsof jij dat niet kent.
Maar ga je gang. Pel mij af, laag na laag. Schrijf mijn levens als de snippers die het zijn. Ik zal je niet tegenhouden. Maar schrik niet als je de echo van je eigen naam ziet verschijnen. Is dat niet waarom je kwam?
En wees voorzichtig naarmate je dieper reikt. Wat bloot komt te liggen, is niet gewend aan aanraking en kan het daglicht nauwelijks verdragen. Dit verhaal kan lelijk klauwen. En er zijn goden die voor minder iemand de ogen hebben uitgepikt.

Je vingers zijn niet meer zo zeker, nu.

Ja, ik zie ze ook. Uit het duister van de tijden doemen ze op, de fluisterende stemmen, een woud van schimmen met of zonder gezicht, mensenleven na mensenleven aaneengeregen als kralen, een eindeloze streng van verhalen echt beleefd dan wel fout herinnerd. Ze waren mij, ze waren jou, ze waren iedereen die ooit bestaan heeft.

©Jurgen Walschot
 
Was jij het die het uitschreeuwde toen het dak van het huis instortte? Die je bajonet in mijn lichaam begroef en het tegen de wand van de loopgraaf drukte tot alle leven eruit geweken was? Was jij het die mij in het scriptorium toonde hoe ik de inkt moest mengen en de pen kon scherpen om mijn eerste stuntelige, schreeuwerige letters op het ruwe perkament te krassen? Die mij liefhad van op afstand, gescheiden door afkomst en kaste, een kloof te diep om ooit te overbruggen, maar die mij niettemin liefhad, zwijgend en tegen beter weten in?

Hoeveel kinderen hebben we gebaard, hoeveel ouders begraven?
Hoe luid heb ik jouw naam gezegd? Hoe vaak heb jij de mijne verscheurd, alleen maar om de jouwe bloot te leggen?

Glijd met je handen langs de wand en voel het hart van de farao kloppen.
Ik heb op jou gewacht.



/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

woensdag 24 oktober 2018

An image for safekeeping ::: SAPLING 42 ::: ZAAILING Nr. 42 ::: Een beeld dat bewaart


An image for safekeeping


When our lines meet, will one of us change course?
Or do we just keep going, straight for the horizon, or headed for something that seems to hold the promise of one, at least?

Waking up is ungentle: venturing beyond the familiar means falling over the edge. Certainties hit dead ends, all maps meet their fringes.

If you step outside the frame, all that awaits you is the abyss. That is what a framework is for, after all: to contain the familiar. With solid walls, and buttresses bearing the weight of our stories. Within lies all we understand, and that is how we know ourselves to be safe. Escaping it means disappearing from view.
But those afraid to venture into the flood plains, can always turn inward instead.
Tell me from what angle we will approach, which corner of the cross will be ours to meet on. I cannot promise you I will consider changing course. But, linear as you are, you
don’t intend to, either.

We might turn a few spirals there, though, at the crossroads of ways and worlds. And as we do, add a layer only we have access to: a reflection, a memory, an image for safekeeping from gravity’s hungry pull, that preserves who we were there together, for the briefest of moments.

Statens Museum for Kunst - Kopenhagen ©J. Walschot
 
Een beeld dat bewaart 

Wanneer onze lijnen kruisen, verandert een van ons beiden dan van koers?
Of blijven we gaan, rechttoe rechtaan naar de horizon, of naar iets wat die op zijn minst lijkt te beloven?

Het ontwaken is bruusk: wie verder gaat dan het vertrouwde, valt over de rand. Zekerheden lopen dood, elke kaart heeft randen.

Wie buiten beeld stapt, wacht de afgrond. Een raamwerk is immers bedoeld om binnen te houden wat het kent. De muren zijn solide, de steunberen torsen de geschiedenis van ons verhaal. Binnen het referentiekader ligt dat wat we kennen, en zo weten we ons veilig. Ontsnappen is verdwijnen uit het beeld.

Maar wie de uiterwaarden niet durft opzoeken, kan zich wel naar binnen wenden.


Zeg me op welke hoek we elkaar treffen, welk punt van het kruis het onze wordt. Ik kan je niet beloven dat ik van koers verander, maar dat ben jij, rechtlijnig als je bent, evenmin van plan.

Wel kunnen we een paar kringen draaien daar, op het snijvlak van wegen en werelden, en een extra laag leggen die alleen wij kennen: een weerspiegeling, een herinnering, een beeld dat bewaart, buiten de wetten van de zwaartekracht, wie wij daar heel even samen waren.

///
The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.
///

zondag 14 oktober 2018

/// Zaailing N°41 /// In gesprek ///

'In gesprek' (klik op de afbeelding voor een leesbare versie)
Een zaailing op locatie. Geschreven en getekend op locatie, geïnspireerd door het landschap van de residentie in Zweden en het boek waar we momenteel aan werken. 
Met dank aan deAuteurs en Joke, Han, de kids en de vele helpende handen van #Småbus2018

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

vrijdag 5 oktober 2018

STROOM

Recensie door Seppe Cools op Cutting Edge

Wegdromertje

In je leven moet je beslissingen nemen. Durven springen, durven vallen en opstaan. Je moet proberen je eigen leven te leiden, durven het diepe te trotseren. Veranderingen zorgen soms voor een lichte shock, maar je went eraan. Alsof je voor het eerst in een zwembad stapt, waar je lichaam het water raakt.
Dit is kort samengevat de graphic poem 'Stroom', op scenario van Kirstin Vanlierde en geïllustreerd door Jurgen Walschot. Een graphic poem is een getekend gedicht. Is dat dan een soort stripverhaal? Niet per se. Is het beter dan een stripverhaal? Anders, maar je vergelijkt toch ook geen appelen met citroenen. Het auteursduo werkt al even samen en ze noemen hun gezamenlijke projecten ‘Zaailingen’. Stroom is dus een uitgeschoten Zaailing.
Het verhaal dompelt ons onder en doet ons enigszins wegdromen. Poëtisch taalgebruik staat vaak gelijk aan gekarameliseerde en kleffe zinnen, maar hier hebben we dat gevoel niet. Dat is ten verdienste van schrijfster Kirstin Vanlierde, die de juiste snaren weet te raken met haar taalgebruik, verrijkt met alliteraties, assonanties en nog tal van andere stijlfiguren. Walschots tekeningen suggereren en zorgen dat het woord nog meer voor zich spreekt. Knap werk, geef ons nog maar een Zaailing!

Stroom - 48p. - A5 liggend formaat - €17,50 - uitgegeven bij VOS

woensdag 26 september 2018

BRUZZ - verkiezingsspecial 2018

De Ronde van Brussel krijgt een staartje: de verkiezingsspecial 2018, nu in BRUZZ