dinsdag 13 juni 2017

Antwerps handje vertrekt naar Havana

De tentoonstelling opgezet rond het Antwerps Handje vertrekt op reis naar Havana...
Dit was mijn bijdrage:


vrijdag 9 juni 2017

::: Zaailing #9 ::: Van op de kant :::

Dit is een speciale zaailing geworden. Persoonlijker dan anders.

Onlangs werd mijn zoontje 12 jaar en dat werd uitgebreid gevierd met familie en vrienden. Volgend schooljaar gaat hij naar het humaniora, gedaan met het lagere school kind. Dit jaar nog de grootste op school volgend jaar terug naar af en opnieuw de jongste op school. Nu nog de knusse omgeving van de kleine lagere school volgend jaar een nieuw avontuur. De puber duwt het kind naar de achtergrond...  Een belangrijke stap in de ontwikkeling van een kind.

De week voor de festiviteiten zaten we nog samen op een zeilboot maar deze keer met Jules als stuurman en ikzelf als fokkenmaat. Want met zijn net behaalde zeilbrevet op zak mocht hij laten zien wat hij kon met een tweemanszeilboot. Terugdenken aan dat moment blijft genieten.

Maar hoe werd dit een zaailing hoor ik je denken. Wel, tijdens een van de lesweken maakte ik van de gelegenheid gebruik om langs de kant van het water wat te schetsen. De omgeving staat ook bekend voor de bevers die er aan de bomen knagen. Het plan was om zoonlief op het water te verenigen met de natuur er rond. En zoals we bij de zaailingen te werk gaan stuurde ik de tekening naar Kirstin door. Want het leek me misschien wel wat om iets te doen met het thema zeilen als metafoor voor het leven. Ik vertelde ook enthousiast over mijn nieuwe plaats in de boot... We werken ondertussen al een tijdje samen en ze heeft me denk ik al leren kennen in goede en minder goede momenten. Deze tekst kreeg ik terug. Ik mocht ermee doen wat ik wou.

Op de ochtend van Jules' lentefeest schonk ik hem een papieren versie en las ik hem de tekst voor. De knuffel die erop volgde zal me nog lang bijblijven.

Ga, zoon.
Met de wind in de zeilen - recht vooruit.
Ga.

klik op de afbeelding voor een leesbare versie

   

donderdag 25 mei 2017

Zaailing #8 Waar de wind doorheen mag


Het verhaal wacht. Ik hoor het zinderen, diep tussen de stammen. Het is oud en krachtig en het roept mijn naam.
Ik ga het bos is, maar het verschuilt zich in de boomkruinen, als een wantrouwige vogel. 


Ik hou van de donkere, vochtige lucht, de kruidige geur van dode bladeren. Maar hier, tussen de kniehoge varens, de rotsachtige hellingen vol kreupelhout, omringd door coulissen van groen die nergens vrij zicht geven, besef ik plots dat ik blind ben op een plek als deze. Ik wel. 

Word leeg, ruisen de boomkruinen. Word de wind die ritselt door de struiken. Je kunt geen verhaal ontvangen als je nog vol zit met jezelf. 

De buizerd breekt door het bladerdek en scheert rakelings langs me heen. 

Zijn geruisloze glijvlucht trekt een spoor door de wereld. De lucht rimpelt waar hij passeert met zijn brede, lome vleugelslag. 

Hij landt in een nabijgelegen boom, en wacht. 

Ik word stil als de glans op zijn veren, scherp als het zwart van zijn blik. Het maakt me bang. Kun je verlangen naar iets wat je niet kunt vatten? Iets wat jou doorziet? 

For het wind to pass through /// Sapling#8 ///
Ik weet dat ik het verhaal niet zal kunnen vasthouden, zelfs niet begrijpen. Al wat ik moet doen, is het toestaan mij te bezitten.
Stap voor stap nader ik de boom. 

De buizerd schudt zijn veren op, strekt zijn vlerken en vliegt op. Ik volg de gracieuze klim van zijn donkere silhouet tot de groene vingers van het bladerdek hem opslokken. Ik voel me opengaan als een deur waar de wind doorheen mag. 

Als ik het bos verlaat, strekken de velden vol zomergraan zich voor mij uit.
Ik sla mijn hoofd achterover voor de zon en spreid mijn armen. Ik voel hoe de wind speelt met mijn veren.
Leeg ben ik, en gewichtloos als een vogel. Als ik mijn mond open, klinkt een lied dat ik niet herken.

 ///

ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.


///


vrijdag 12 mei 2017

portretjes tekenen

Misschien is het je al opgevallen dat Bruzz, het vroegere Brussel deze week, sinds kort omgetoverd werd van een krant naar een magazine (op krantenpapier);-). Nieuwe vorm, dus ook nieuwe portretjes. Geen foto's meer bij de wekelijkse rubrieken van Nick Trachet en Michaël Bellon maar een tekening. Yes! zo moet het!!! 
De opdracht luidde een realistisch portret, niks meer niks minder.
Altijd een delicate oefening portretten tekenen, vooral als je niet over de luxe beschikt om de geportretteerde voor je te hebben. Dus is het behelpen...
En soms blijkt dan achteraf dat mét extra attributen het er toch veel leuker uitziet, een foto had anders ook wel volstaan...  de twee versies hieronder: ook blij met de laatste versies!


extra versie van Nick Trachet


Michaël Bellon


woensdag 10 mei 2017

::: Zaailing #7 ::: Elk jaar lichter


Dat het te veel is, denkt ze.
Dat ze niet plots zoveel jong blad, zoveel kleuren en vormen ineens, een plaats kan geven.
Wat een week geleden nog een takkenbos van kale, donkere strepen was, afgetekend tegen de hemel, is nu een overdadig boeket wuivend, giechelend groen. 


Het licht wisselt van gezicht bij elke wolk die langskomt en weer wegwaait. Zelfs de wind speelt een spelletje met de kleuren.
Het geeft haar zin om op de grond te gaan liggen en plat op haar rug in het uitschietende gras haar evenwicht te verliezen, met de deining van wolken en bloesems boven haar als een walsend tapijt. 


Kun je dronken worden van de lente? Een beetje zoals bijen dronken moeten zijn als ze van de ene naar de andere bloem brommen, en na een teug of twee toch nog een keer naar de vorige terugkeren?

Hij loopt langs haar heen.
Aan de trek om zijn mond weet ze dat hij in een andere tuin is dan zij.



Om de zoveel tijd komen ze terug, trouw als de seizoenen: oude demonen. Uitgezaaid onkruid.
Hij wiedt ze en verwijdert ze, soms hardhandig, soms met zoveel geduld dat het op tederheid begint te lijken.
Maar elk voorjaar maken ze opnieuw hun opwachting, hardnekkig schietend tussen alles wat waardevol is, professionele pretbedervers in wat hij wil koesteren als een plek van rust en schoonheid.


Worden nachtmerries iets minder erg als je er bij daglicht over vertelt? Wortelen oude angsten net iets minder diep als je elk terugkerend seizoen de moeite neemt om ze te bekijken, ze vast te pakken en ze bedaard maar genadeloos uit te trekken?

De tuin is de reden dat ze dit huis hebben gekocht. Ze hebben hem samen gevoed en verder aangelegd. ’s Zomers zitten ze op het terras te kijken naar de vogels die scharrelen tussen de struiken. Een tafeltje, witte wijn, de honing van de laatste zon in de glazen.
Voor haar is het genoeg. Maar wat weet zij? Zijn angsten gaan dieper dan de hare. Dan staat hij op en loopt spiedend langs de perken, trekt hier en daar iets uit, zucht als hij het op de composthoop helemaal achterin gooit.


Je bent nooit klaar, wil ze hem toefluisteren. Maar zie je niet dat het elk jaar lichter wordt? Hij komt terug, en blijft zwijgend uitkijken over zoveel wat zij niet ziet.

In het schemerlicht slaan de tuin en de vrouw hun armen om hem heen. 


 

ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.

woensdag 26 april 2017

::: Zaailing #6 :::

De kooi waaraan je je vastklampt

Vliegen is makkelijk, zeg je.
Je hoeft alleen maar je vleugels uit te plooien. De wind en je verlangen naar de horizon doen de rest.

 

Maar wat als mijn vleugels vast gegespt zijn, gekortwiekt uit angstvallige zorg, de veren uit wanhoop afgeknaagd tot op de schachten?

Wat als mijn vleugels zo doorschijnend zijn geworden als dromen en de wind er dwars doorheen blaast?
Je glimlacht terwijl je naar de hemel kijkt, waar de eksters stijgen en duiken als luchtacrobaten en het zonlicht door hun veren heen schijnt.

Je zegt: wat als de tralies van de kooi waaraan je je vastklampt ook doorschijnend zijn?





ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.