donderdag 25 juni 2020

Zaailing 85 - De wortels van de wereld

 
 
 
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

vrijdag 5 juni 2020

zaailing 84 - Alles wat ooit was

Het is weer die tijd van het jaar...
dat het kriebelt om de bergen in te trekken.
Zal het lukken dit jaar?

Gletscherstube, Aletschregion, Zwitserland

Als een gordijn dat langzaam het toneel
prijsgeeft, walsen de wolken
met de eerste aarzelende stralen licht.

Soms is betovering solide als rots.
De ochtend proeven, de belofte
van de tocht die ons pas na pas omhelst.

Haast leert de reis ons af, tot we leren
vallen als regen, voor elke stap
een weerschijn in de wolken

voor elk ogenblik een druppel. Maar die ene,
die zowel het licht vangt als de schaduw,
gestold in het moment als een geschenk

dat de adem inhoudt, die
verandert het verhaal, en ons
en alles wat ooit was.

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

vrijdag 22 mei 2020

zaailing 83 - De droom die we werkelijkheid noemden

Niet alleen in de plantentuin Meise bloeit de reuzenaronskelk, ook in de serres van Mendel. De perfect timing om deze zaailing te posten:
De reuzenaronskelk
uit het schetsboek 'A page/plant a day'


Sommige verhalen vragen niet naar woorden:
de belofte van de ochtend tegemoet lopen
de taal benaderen van vogels of boomstammen
onszelf kennen als verstrikt, gezaaid, besmet

met schoonheid. Gretig lezen we de lijnen
voor zover we ze kunnen volgen. Wie deze
wereld wil bewonen, moet leren om te spreken
in sporen, reiken naar het licht doorheen de filter

van de kooi. Voor een paar onbetaalbare uren
bloeien we open en geven alles wat we hebben.
We overtuigen onszelf dat binnen de beperkingen

van de tralies onze verstrengelingen
even diep kunnen wortelen als in de droom
die we werkelijkheid noemden, voorheen.

detail
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///


donderdag 7 mei 2020

Zaailing 82 - Wilde geest

klik op de afbeelding voor een leesbare versie


Deze zaailing vindt zijn oorsprong in een tragedie die zich op 1 mei afspeelde in onze tuin, op een lapje grond waar de natuur van ons zijn gang mag gaan. Sinds jaar en dag is er in dat wildere stuk van de tuin een vossenhol. Zoals bijna elke ochtend tijdens deze quarantaine maakte ik een ommetje door de tuin. En tot mijn verbazing stak er een kopje uit het vossenhol. Terwijl ik me snel weer uit de voeten maakte om het dier niet te storen, bedacht ik hoe vreemd het was dat de vos zich 's ochtends zomaar liet zien. Maar ik stelde me er verder geen vragen bij en ging aan de slag met het werk van de dag. Verbijsterd merkte ik die avond bij een nieuw rondje door de tuin dat dat kopje er nog steeds uitstak, nu met twee voorpoten ernaast. Toen ik dichterbij kwam, zag ik tot mijn afgrijzen dat het beestje in nood was. De ingang van het hol was aangeduwd en er lagen brokstukken die er niet thuishoorden. Waarom had ik dit niet eerder gezien? Kwaad op mezelf en woest op wie dit op zijn geweten had, ging ik aan de slag om het dier te bevrijden. Na een tijd graven en wrikken kreeg ik de vos uit deze hachelijke situatie.


Eind goed al goed? 
Neen... hier begint het tweede bedrijf van de tragedie. Toen ik het dier neerzette, probeerde het weg te lopen maar zijn achterpoten weigerden dienst. Hij zakte ter plekke in elkaar. Mijn hart brak... De foto spreekt voor zich – de wanhoop en teleurstelling zijn er zo vanaf te lezen. Terwijl we verwoed naar een oplossing zochten – probeer op een feestdag in volle lockdown maar eens hulp te vinden van wie of wat dan ook – zat ik een hele tijd op enkele meters van de vos. Zoveel onmacht had ik nog nooit gevoeld. Tegelijk groeide de boosheid. Wie doet nu zoiets?! Een wild dier mishandelen en levend begraven... Ik kan er nog steeds niet bij.

 
 
 
/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

donderdag 23 april 2020

Zaailing 81 - Over de drempel stappen

Hoe laat je het vertrouwde achter je en zet je een stap die je nog nooit eerder gezet hebt? In ‘De wortels van de wereld’, de opvolger van De serres van Mendel, neemt Reya een loodzware beslissing…
Met dit fragment uit ons nieuwe boek als Zaailing stappen ook Kirstin en ik over de drempel naar de buitenwereld. 


Over de drempel stappen - illustratie uit 'De wortels van de wereld'

Over de drempel stappen
een fragment uit ‘De wortels van de wereld’
Ze moet iets doen. Reya voelt de gedachte branden in haar hoofd, alsof ze zelf koorts heeft. En ze weet ook wát ze moet doen, al maakt het haar doodsbang. Ze moet naar Demeter.
Die zal raad weten, dat heeft Mendel zelf gezegd. En hij is niet in staat om te gaan. Maar zij wel.
Demeters huis ligt aan de grens van de stad in het oosten, herinnert ze zich. Een paar dagen stevig doorlopen…
Reya verzamelt al haar moed als een grote klomp in haar buik. Het maakt niet uit hoe ver het is, ze moet gewoon dóórlopen.

Ze propt het laatste restje eetbaar voedsel in haar zakken. Arizona, die zoals zo vaak lag te slapen in één ervan, wordt wakker en steekt zijn kopje naar boven. Reya haalt de slang tevoorschijn en hurkt neer. Haar vingers trillen.
‘Ik wil je niet achterlaten’, fluistert ze. ‘Maar ik durf je ook niet meenemen. Daarbuiten is er niks voor jou. En hier…’ Ze slikt. Zo zacht ze kan, aait ze over het gladde kopje. De slang glipt tussen haar vingers vandaan en glijdt in een gracieuze beweging op de grond. Reya’s blik wordt troebel. ‘Weet je het zeker?’
Arizona glijdt – langzamer dan anders, zo lijkt het wel – van haar weg, de begroeiing in.

Reya richt zich op. Van op een afstand kijkt ze naar Mendel, die ineengekrompen op de bank zit. Met haar ogen vol tranen ziet hij er minder ziek uit. Maar ook nóg minder zichzelf. Ze wil naar hem toe lopen en hem omhelzen maar houdt zichzelf net op tijd tegen.
‘Dag’, fluistert ze zonder geluid. Dan sluipt ze weg, naar de sluisdeuren die toegang geven tot de buitenwereld.

Ze werpt een laatste blik over haar schouder. Het hoge voorportaal met de indrukwekkende zuilen vol klimplanten ligt er schijnbaar vredig bij in het ochtendlicht.
Aarzelend stapt Reya over de drempel van de serres. Haar voeten voelen aarde en kort, stekelig gras. Ze ruikt de kruidige geur van de heuvels. De horizon tilt haar blik omhoog. Haar mond valt open. Ze staat onder een hemel die hoger is dan ze ooit voor mogelijk heeft gehouden. Hij is prachtig. En immens. En doodeng.

Een plots geluid laat haar omkijken. De buitendeuren gaan weer dicht en vergrendelen zichzelf. Trillend draait Reya zich om. De open ruimte gaapt haar tegemoet, als een zee van gras en golvende wolken waarin ze elk moment kan worden verzwolgen.
Ze zet één stap. En dan nog één. Alles in haar schreeuwt dat ze terug moet naar de beschutting van de koepels. Maar ze scheurt zich los en loopt door, zonder nog om te kijken.

woensdag 8 april 2020

Zaailing 80: Spiegels en scherven

Scherf © Jurgen Walschot

In doelloze dagen dwalen we door spiegelpaleizen
van eigen makelij. We perfectioneren de kunst
van het verloren lopen in onszelf. We staren
ons blind vanuit alle richtingen, elke rimpel
uitvergroot, elke angst dubbel en dik aangezet.

Kun je jezelf nog onder ogen komen als alles wat je ziet
je eigen beeld is, een portret dat zich spottend reproduceert
als een echo, eindeloos over en weerkaatsend, een schreeuw
waarin je gevangen zit met jezelf? Maar wie een spiegel
stuk slaat, snijdt zich gegarandeerd aan zijn scherpte.

Wil jij mijn reflectie zijn? Houd ze mij voor, houd je niet in,
het hoeft niet aardig. Want jou kan ik aanzien, wil ik
uitschelden en kwijtschelden en vervolgens vragen
me te verzekeren dat het van waar jij staat nog wel meevalt.
Als jij je niet snijdt aan mijn scherven, durf ik ze oprapen.



/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///