maandag 17 januari 2022

Zaailing 102 – Schuim en sterren

 

©2022 Jurgen Walschot

Soms kun je maar beter van de wereld verdwijnen.

Ik kan dat makkelijk. Ik hoef mijn aandacht maar naar binnen te richten om langs ijsvlaktes te dwalen waar de ijzige wind elk geluid van nijdige stemmen overstemt. De sneeuwstorm in mijn hoofd is er altijd.

Ik ken ze te goed intussen, die stemmen. Ik weet wat ze fluisteren en schreeuwen, ik hoor hoe ze sneren en schelden. Wat ze precies zeggen, heeft nooit veel uitgemaakt. Woorden zijn lucht, zoveel wil ik nog wel geloven. Maar aan de scherpe rand van hun toon kan je je verwonden als je niet oplet.

Gewapend moet je zijn, met een stilte om je heen dik als gewatteerde dekens, en een hoofd vol loeiende wind en sneeuw. Je moet lak hebben aan kou, dat ook. Wie alleen is, heeft vaak kou.

In de sneeuwstorm bestaat geen tijd. Het is er altijd een soort schemering, te donker om dag te zijn, maar te helder voor nacht. Daarom weet ik nooit hoe lang ik er ronddwaal, als ik er eenmaal ben.

Ronddwalen is niet moeilijk. Ik trek mijn schouders op en kijk niet om me heen. Soms vertellen mijn voeten me dat ik een heuvel opga, dan weer zak ik wat dieper weg als ik ergens van afdaal. De sneeuw knerpt onder de zolen van mijn schoenen, een zacht, pijnlijk kraken. De sneeuwvlokken die zich vasthechten aan mijn kleren overleven hun omhelzing niet. Ze smelten een voor een, zonder dat ik er iets voor doe.

Op zeker moment is het voorbij. Dan kijk ik om me heen en is het rustig. Ik zie stoeptegels en ik hoor een auto voorbijrijden. Misschien bloedt mijn neus een beetje, maar niet te erg. Ik raap mijn tas op uit de plas waarin hij lag. De stemmen zijn weg, het gevaar is geweken.

Soms vraag ik me af of ik me geen dingen inbeeld. Maar de stemmen komen altijd terug. Zoveel heb ik intussen wel geleerd. Dan verlang ik naar die wereld waarin sneeuwvlokken bewegende sterren zijn tegen een grauwblauwe lucht, en stuifsneeuw opspat als schuim over een deinend landschap. Dan verlang ik er zo erg naar dat ik daar ook bƩn.

Als ik het maar hard genoeg wil, kan ik daar op een dag misschien blijven.

 

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

 

 

 

woensdag 15 december 2021

Zaailing 101 Diamant

Zaailing 101 is weer een geval apart. De foto op de achtergrond is er eentje van alweer een tijdje terug waar ik gefascineerd was door spiegelingen/ reflecties. Kirstin voegde er een extra laagje aan toe: een glasplaat met daarin  gekraste wortels...

©2021 foto J.Walschot / tekening K.Vanlierde

 

 

Ik kras de scherven van ons verhaal
in een verleden venster, zoekend
naar een klank die ik herken.

Na wortel, tak en stam kwam vallen
en vergaan. Nu perst het leven
ons samen, fossiele verstarring
kreunend onder druk. Diamant
zijn vraagt intens veel tijd.

De winter sluipt op wollen voeten
de kamer in en likt de laatste restjes
warmte van de ramen. Wat denk je,
worden wij ooit ook zo helder,
doorzichtig voor elkaar?

 

/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

 

maandag 15 november 2021

winterwenskaarten 2021

 

 

Winterwenskaarten 2021

 

Het is een stil jaar geweest wat nieuwe Zaailingen betreft, maar we werken met het oog op de honderdste Zaaling wel aan een bijzonder project. Daarover verklappen we nog niets, maar in de tussentijd geven we dit najaar opnieuw Winterwenskaarten uit. 
We hernemen de zeer gewaardeerde reeks van een paar jaar terug, ‘De perfecte plek’, aangevuld met een vierde deel, met een gloednieuw beeld en een hoopvolle wens voor een wereld waarin letterlijk en figuurlijk een nieuwe dag mag aanbreken.

Dank aan al wie er al van begin november naar vroeg! 
Wacht niet te lang om ze te bestellen, de opdracht vertrekt binnenkort naar de drukker. 
En misschien klinkt het een beetje gek maar bestel er voldoende. Elk jaar opnieuw krijgen we in december of zelfs januari nog vragen van mensen of we misschien nog wat kaarten over hebben, want “Ze zijn zo mooi en ik kocht er eigenlijk te weinig…” Maar tegen dan zijn ze helaas altijd uitverkocht. Het is maar dat je het weet… šŸ˜‰

Prijs:
8 euro/reeks (= 4 verschillende kaarten, worden niet afzonderlijk verkocht) plus verzendkosten indien van toepassing

Bestelling en betaling  via de webshop (enkel PayPal).

zaterdag 6 november 2021

(foto-)zaailing negenennegentig: de sfinx

 

De sfinx 

Met de rijrichting mee is de meest effectieve manier
om iets achter te laten. Je vraagt je af waar zij
van droomt. De sfinx zwijgt. Hoogstens glimlacht ze,
een mondhoek die de stilte verder ongemoeid laat.

Langs haar heen stroomt een verhaal maar de essentie
is niet scherp te krijgen. Stond er een kind op het perron
waar zij vertrok? Lag er nog een man tussen de lakens
toen ze zacht de deur achter zich sloot? Of een vrouw?

De sfinx zwijgt. De toekomst raast naderbij. Of wij snellen erheen,
het maakt geen verschil. Wat we achterlieten, is voorbij en
de gouden glans van wat nog komt, heeft een duistere rand.

 


/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
///

 

zaterdag 30 oktober 2021

A Paper / A Day 2021

Een maand lang, van 1 tot 31 oktober, zoveel mogelijk tekenen voor de challenge A Paper / A Day.
Kleine schetsen, grote illustraties, collages of andere technieken: alles kan.

Voor A Paper / A Day gelden enkel twee eenvoudige spelregels.

1. Teken (af en toe of elke dag) 
2. Post je tekening of schets met de hashtag #apaperaday21 op Instagram.

Ga zeker eens kijken op mijn instagrampagina:

 




zaterdag 4 september 2021

Ezelsoor boekenkaftdag editie 2021

 

 

Tweede Covid-19 editie van Ezelsoor in de Boesdaalhoeve. Op afspraak deze keer, maar het bleef gezellig druk Ć©n ik heb weer wat kunnen oefenen op verschillende stijltjes. Kaftjes versieren in de hoop dat de kinderen met een glimlach kunnen wegwandelen en zich niet een heel jaar hoeven de schamen als ze bijvoorbeeld hun schoolagenda bovenhalen.
Ik ben ondertussen de tel kwijtgeraakt over de hoeveelste editie het al niet is... maar het blijft fijn. Het is ergens ook een oefening in je ego opzij te zetten en voor de kinderen te tekenen. Die eerste jaren durfde ik al eens te neen te zeggen... Of neen-knikkend te mompelen 'de smurfen zijn door een andere tekenaar bedacht, ik teken dat niet'. En niet alleen omdat we toen nog niet allemaal met schermpjes in de hand rondliepen. Want in die beginjaren werd alles uit het hoofd getekend. Maar jaar na jaar deden de tablets meer en meer hun intrede en af en toe ging ik ook eens spieken op de smartphone hoe een bepaald dier of figuurtje er ook weer uitzag. Ik probeerde dan ook sommige stijltjes naar mijn hand te zetten en er iets originelers van te maken. Het is ook elk jaar weer afwachten wat de hypes zijn van het moment. Maar ondertussen schuiven sommige kids hun eigen schermpje onder mijn neus. En af en toe weten ze je toch weer te verbazen. Dit jaar vond ik het straf dat iemand naar Gizmo vroeg... jeugdsentiment?? 
En vaak als ik erin slaag om die glimlach op hun gezicht te toveren lopen ze blinkend weg om dan enkele minuten later terug te komen om hun vergeten schermpje op te pikken. De kracht van een tekening zeker?? Misschien als ze thuiskomen scherpen ze zelf hun potloden en gaan aan de slag met de achterkant.