::: Zaailing #25 ::: ONTKETEND :::

Hopla! We zijn al aan de 25e Zaailing! En dat alsof het niets was... hoera voor onszelf!
En deze 25e is nog op een andere manier speciaal. Deze keer kwam de inspiratie door twee dames: Lynne Vermeulen & Ella Verbrugghe die me uitnodigden om deel te nemen aan hun boekproject 'Wanneer luisteren kijken wordt'. Ze stuurden me een stukje Bach en enkele instructies:


 
https://drive.google.com/open?id=19aBlipaO7Ur0rYSdnPGHVUTP-S0S19yd

Stap 1 Zet u in een - voor jezelf - inspirerende omgeving
Stap 2 Beluister dit stukje muziek in bijlage en denk aan de natuur. Dit mag vrij geïnterpreteerd worden. De muziek mag u zo vaak beluisteren als u zelf wil.
Stap 3 Kies het materiaal en papierformaat waaraan u denkt bij dit stukje muziek of waar je u het beste bij voelt
Stap 4 Ga aan de slag en leef je uit. Vergeet er geen plezier aan te beleven.
Maar werk er ook niet te lang aan, het blijft een korte interpretatie van een gevoel. Er zijn geen foute tekeningen, enkel juiste.
Stap 5 Scan uw tekening in of stuur deze met de post, maak er een foto van of wij willen deze zelf komen ophalen. Wat u verkiest.
Stap 6 Schrijf er een woordje uitleg bij indien u dit wenst. 


Formaat, techniek is dus volledig vrij! Wel moet er een link zijn met de natuur. Dit mag eender welke zijn, abstract of niet, dat laten we volledig aan u over.   

Zo kwam ik op de volgende krabbels, die me aan grassen deden denken. Zo krabbelde ik verder totdat ik een heel bos had met een soort hert met 'krabbelgewei'... En aangezien het buiten hard stormde vloog alles in het rond. Soms moet je het niet te ver zoeken. Deze prent waaide vervolgens naar Kirstin die er haar eigen krabbels op los liet:

klik op de afbeelding voor een leesbare versie ;-)

/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

 

Verhalen voor het sterven gaan

Het begin van de herfst, de natuur maakt zich op voor de winter en doet dat in alle pracht. Maar het is ook de tijd van het jaar dat velen onder ons zij herdenken die er niet meer zijn. Het zonnetje van de voorbije dagen maakt het misschien een stukje gemakkelijker om er warme herinneringen van te maken.

Ondertussen alweer een tijdje terug maakte ik samen met Marc Cosyns de verhalenbundel 'Verhalen voor het sterven gaan'. Op dinsdag 10 november staat Marc Cosyns en Rik 'Djurdjevak' Verstrepen er terug mee op de planken:
 

We zijn als de dood voor de dood. We kunnen ons moeilijk verzoenen met het onvermijdelijke. In Verhalen voor het sterven gaan bundelt Marc Cosyns 50 nieuwe verhalen van evenveel auteurs over onze eindigheid en hoe we omgaan met de dood, 50 variaties op een thema dat de mens niet loslaat, 50 verhalen die duidelijk maken dat over sterven en dood kan en moet worden nagedacht en gesproken. Want afscheid nemen is nooit gemakkelijk. Niet van geliefden, niet van het leven.
Marc Cosyns, arts gespecialiseerd in palliatieve begeleiding brengt samen met muzikant/componist Rik Verstrepen de woorden tot leven op de maat van zeven muziekstandaarden. Verstrepen speelt viool bij Djurdjevak.

Reserveer via info@boog.be.

Podiumcafé RoodWit is gelegen in de Generaal Drubbelstraat 42 (nabij station Berchem).

Voorstelling begint om 20:30. Deuren om 19:30. Inkom: 5 euro.

De Parabel van het Ezelsoor

Vandaag werd 'De Parabel van het Ezelsoor', het eigenzinnig jaaroverzicht 2014 van Ivan De Vadder en Karl Meersman, in de salons van het Voorzitterschap van de Kamer voorgesteld. Ik stond in voor de vormgeving van de cover en het binnenwerk. Het was dus ook voor mij een klein beetje feest.  Aan politici en fotografen verder geen gebrek ... Zelfs het zeven uur journaal bracht verslag uit.

Afsluiten deden we met twee Hawaïaanse ukelele versies van de Brabançonne door Jan De Smet.


Een geslaagde boekvoorstelling! Santé

Best wel coole glazen daar in de Kamer...

explosions in the sky

Tijdens het tekenen staat er bijna altijd muziek op... EN regelmatig pikt itunes er Explosions in the sky uit. Lange meeslepende muziekstukken, afwisselende stille en hevigere passages, die dan uitbarsten in verrassend intense hoogtepunten. Heerlijk om op te tekenen.

Alweer een tijdje terug kon ik ze meepikken in een uitverkocht ab. Heel het concert kan je hier herbeluisteren. Het was straf, maar na een tijdje heb je hun werkwijze wel gehad. Het wordt allemaal wat voorspelbaar. Hoort natuurlijk ook een beetje bij het genre. Niettemin gaan de haartjes op je armen rechtop staan bij de sterkste nummers. Misschien ligt het ook wel aan het publiek. Moest ik niet steeds afgeleid worden door omstaanders zou ik misschien meer geconcentreerd kunnen opgaan in het geheel. Misschien moeten ze volgende keer maar eens een theatertournee overwegen. Heerlijk achterover liggen, ogen gesloten en je laten meeslepen door de muziek. Of moet ik vroeger komen en een zeteltje in de ab veroveren...

whitest boy alive / kings of convenience

Heerlijke muziek van the whitest boy alive, voorzien van knappe animatie door Geoff Mcfetridge Misschien niet allemaal even vlotjes, maar er zitten wel heel leuke visuele vondsten tussen...



Erlend Øye maak ook muziek onder de naam Kings of Convenience. Een absolute aanrader! Deze rustige, soms vrolijk, meestal melancholische muziek, staat vaak op terwijl ik teken.
En als tekenaar / tekenleraar moet ik het volgende filmpje gewoon delen. Mijn leerlingen zien er misschien niet allemaal zo goed uit ;-), maar aan hun tekenwerk kunnen deze tekenaars voorlopig nog niet tippen!



EN als uitsmijter...
Ik was, alweer een dik jaar geleden, getuige van een schitterend optreden in Brussel... Ondanks de slechte geluidskwaliteit krijg ik nog steeds kippenvel bij het beluisteren van de improvisatie aan het einde van het nummer. Ik hoop dat ze snel weer België aandoen.

een weekendje cultuur

Gisteren een fijn dagje cultuur achter de rug,
eindelijk tijd gevonden om naar Wiels en de bozar te trekken.





afsluiter van de dag: Mogwai:




alleen spijtig dat ik mijn laatste trein naar huis miste... Op de weekend panelen van de nmbs staat er een trein om 00.02u richting Charleroi in het klein staat er echter bij dat deze NIET rijdt op zaterdag, zondag en feestdagen... is er nog een andere dag in het weekend waarop deze trein dan wel rijdt??
Anderzijds, het heeft ook wel wat om eens met een taxi naar huis te gaan :-)

En straks wil zoonlief een bezoekje brengen aan het 'dino-museum'. Af en toe haalt hij Dino's in de hoofdrol uit de kast en dan wil hij met het boek in de hand het museum bezoeken... leuk!

Chico & Rita

Vorige week in het straatbeeld van Madrid viel me deze affiche op. Eindelijk nog eens een geïllustreerde filmaffiche dacht ik, maar verkeerd gedacht, het gaat om een animatiefilm en strip. De strip kon ik ter plaatse al inkijken maar kon me maar matig bekoren, maar deze trailer ziet er daarentegen veelbelovend uit...

Iron & Wine

Deze week woensdag in de AB en ik zal er bij zijn... ik kijk er alvast naar uit...

Sam Beam zou zijn eigen hoesjes ontwerpen. Knap, check it out


UPDATE: gisteren in de AB vandaag al op You Tube. In mijn oren het hoogtepunt van de avond:


meer hier (misschien net een beetje té veel zelfs)

Hermanos Inglesos feat. MeMe - "Wanderland"

Mijn hart is een pinguïn

Gisteren kwam tijdens het dagelijkse vertelmomentje Mijn hart is een pinguïn uit de boekenkast. Heel fijn om dit mooie project te herontdekken:

Mijn hart is een pinguïn vangt een wereld in een doosje; wie het opent, vindt een prentenboek met een poëtische tekst van Bart Moeyaert gebaseerd op het oorspronkelijk Japanse verhaal van Chiharu Sakazaki, een cd met muziek van Filip Bral en tips om te filosoferen met kinderen van Silvie Moors. Het pakket biedt volop inspiratie voor (groot)ouders, leerkrachten en kinderen die samen willen filosoferen over zijn of niet zijn.

Het geheel is heel knap vormgegeven, vooral de heel eenvoudige tekeningen van Chiharu Sakazaki spreken me aan. Ik ging verder op zoek naar werk van Sakazaki en kwam dit hebbeding tegen: Mon chien et moi. Weer de ontwapenende lijntekeningetjes. Ook het onderwerp spreekt me aan, filosofische vragen op kindermaat: waarom groeit mijn hondje sneller dan mij? Waarom heeft ze eerst 'kindjes'? Waarom wordt ze zo snel oud en waarom gaat ze dood? Met een drie- en vijfjarige in huis word ik overstelpt met dergelijke vragen...

Une petite fille se pose plein de questions à propos de sa chienne Marimo et de sa disparition : pourquoi a-t-elle grandi plus vite qu’elle ? Pourquoi est-elle devenue maman avant elle ? Pourquoi a-t-elle vieilli si vite ? Pourquoi est-elle partie avant elle ? Son chagrin lui ferait même regretter de l’avoir connue. Mais une voix se fait alors entendre. C’est Marimo qui s’adresse à sa petite maîtresse. Elle retrace les bonheurs qu’elle a vécus en vivant à ses côtés. Elle veut lui faire comprendre qu’elle a eu une vie heureuse et que la petite fille ne doit pas être triste. Ces paroles touchantes, pleines d’émotions, parviennent à réconforter la petite fille ; c’est décidé, elle veut un nouveau chien ! Un album qui aborde avec justesse et émotion le décès d’un animal de compagnie. Comment surmonter sa peine face au deuil ? Comment se rappeler des moments de bonheur lorsqu’on est submergé de tristesse ? La narration nous offre deux points de vue sur la même histoire : celui de la petite maîtresse chagrinée par la perte de son amie puis celui, heureux et apaisant, de la chienne Marimo. Le jeune lecteur saura se reconnaître et comprendre les émotions de la petite fille car la simplicité des mots, la sobriété du graphisme et des couleurs disent la fraîcheur spontanée de l’enfance, qui peut passer du chagrin le plus profond à la joie soudainement retrouvée. Un album fin et sensible, rempli d’émotions et de pudeur.