Door dat vervelende Covid-19 virus werd de boekvoorstelling van 'De wortels van de wereld' afgelast / uitgesteld?? En dus hebben Kirstin en ik maar zonder publiek boekjes gesigneerd. En we hebben er ons werk van gemaakt:
Wil je graag ook een gepersonaliseerd exemplaar geef dan gerust een seintje ;-)
 |
| De omhelzing van de duivel - ©J.Walschot |
Het regent en het bos roept. Ga.
Ga peilloos verdwalen.Alles wat je meebrengt naar het bos, inclusief jezelf, kan ontbinden. Daarvoor is het ook bedoeld.
Emoties zijn herfstbladeren. Herinneringen zijn humus. Lang voor je lichaam zich uitstrekt om deel te worden van de bodem, ben je al ontelbare keren verzonken en vergaan.Alles wat leeft, teert op iets wat voorbij is. Van rottende bladeren tot herinneringen: we stampen het eerst dieper de bodem in, laten het in het duister bezinken en vermolmen. Precies daaruit bouwt het leven zichzelf vervolgens weer op.
We houden niet zo van dat idee, wij mensen. Bij doodgaan denken we aan engelen en licht en liever niet aan de oerkracht van vochtige bosgrond. Geen wonder dat we de natuur aan de duivel gingen toeschrijven. Wie haar kende en respecteerde, noemden we heks. Wie haar vernietigde, noemden we slim en ondernemend. Kijk waar dat ons gebracht heeft, intussen.
Want er bestaat niet zoiets als ongeworteld zijn. Afgesneden, dat wel. Door het gerommel in ons hoofd, door de kletspraatjes of verheven sprookjes. En we kunnen onszelf mooi heersers van de schepping wanen, de tijd en het landschap weten eindeloos veel beter. De duivel krijgt altijd gelijk.
Dus zak maar dieper in de greep van de bodem. Los langzaam op in de regen. Je kunt verdrinken in bossen en rotsen zonder ooit in ademnood te komen.
En wat van ons overblijft, gestold en versteend en omhelsd door laag na laag bezonken rots, werkt zich op een dag wel weer naar het licht.
 |
| Teufelsschlucht - ©K.Vanlierde |
... is er!
 |
| De wortels van de wereld - K. Vanlierde & J. Walschot - ISBN 978-94-6383-203-8 |
Ik ga terug.’ Ze kijkt Michal uitdagend aan.
Zijn ogen worden groot. ‘Naar de serres? Je hoorde het toch, de planten zullen deze ziekte zelf te boven moeten komen.’
Reya schudt driftig het hoofd. ‘Je hebt geen idee wat we daar bewaren!’
‘Dat heb ik wel. Maar alle mensen gaan op een keer dood. Werelden en ideeën verdwijnen, net als planten, en dat is goed.’ Michal haalt de schouders op. ‘Zo komt er juist ruimte voor iets nieuws.’
Plots ziet Reya de hele kamer troebel. Ze klemt haar kaken op elkaar.
‘En toch ga ik terug. Mendel heeft me nodig.’
‘Als ik Demeter goed begrepen heb, kun je niets meer voor hem doen.’
‘Demeter heeft het fout.’ Reya veegt met haar mouw langs haar ogen en kijkt Michal recht aan. ‘Als ik hem niet kan helpen genezen, kan ik hem helpen sterven.’
Terwijl het voortbestaan van de serres in gevaar is, zoekt een jongen in een armoedig dorp tussen de sloopwerven naar antwoorden. Waar komen die beelden van dampende groene koepels in zijn hoofd vandaan? Wie is dat meisje dat hij tussen de planten ziet dansen? En wat moet hij aan met dat bizarre talent in zijn handen, dat hij volgens sommigen maar beter verbergt?
Alles is met alles verbonden en de antwoorden zijn zo betoverend als de sterrenhemel. Want tijd en afstand meet je niet alleen in lengte, maar ook in diepte. En we strijken altijd neer op de plek waarnaar ons hart verlangt.
De wortels van de wereld is een vervolg op De serres van Mendel, maar kan ook los gelezen worden.
-------> uitgegeven door Van Halewyck / Pelckmans uitgevers
 |
| Gletscherstube, Aletschregion, Zwitserland |
Als een gordijn dat langzaam het toneel
prijsgeeft, walsen de wolken
met de eerste aarzelende stralen licht.
Soms is betovering solide als rots.
De ochtend proeven, de belofte
van de tocht die ons pas na pas omhelst.
Haast leert de reis ons af, tot we leren
vallen als regen, voor elke stap
een weerschijn in de wolken
voor elk ogenblik een druppel. Maar die ene,
die zowel het licht vangt als de schaduw,
gestold in het moment als een geschenk
dat de adem inhoudt, die
verandert het verhaal, en ons
en alles wat ooit was.
 |
| De reuzenaronskelk |
 |
| uit het schetsboek 'A page/plant a day' |
Sommige verhalen vragen niet naar woorden:
de belofte van de ochtend tegemoet lopen
de taal benaderen van vogels of boomstammen
onszelf kennen als verstrikt, gezaaid, besmet
met schoonheid. Gretig lezen we de lijnen
voor zover we ze kunnen volgen. Wie deze
wereld wil bewonen, moet leren om te spreken
in sporen, reiken naar het licht doorheen de filter
van de kooi. Voor een paar onbetaalbare uren
bloeien we open en geven alles wat we hebben.
We overtuigen onszelf dat binnen de beperkingen
van de tralies onze verstrengelingen
even diep kunnen wortelen als in de droom
die we werkelijkheid noemden, voorheen.
 |
| detail |
