Mijn hart is een pinguïn

Gisteren kwam tijdens het dagelijkse vertelmomentje Mijn hart is een pinguïn uit de boekenkast. Heel fijn om dit mooie project te herontdekken:

Mijn hart is een pinguïn vangt een wereld in een doosje; wie het opent, vindt een prentenboek met een poëtische tekst van Bart Moeyaert gebaseerd op het oorspronkelijk Japanse verhaal van Chiharu Sakazaki, een cd met muziek van Filip Bral en tips om te filosoferen met kinderen van Silvie Moors. Het pakket biedt volop inspiratie voor (groot)ouders, leerkrachten en kinderen die samen willen filosoferen over zijn of niet zijn.

Het geheel is heel knap vormgegeven, vooral de heel eenvoudige tekeningen van Chiharu Sakazaki spreken me aan. Ik ging verder op zoek naar werk van Sakazaki en kwam dit hebbeding tegen: Mon chien et moi. Weer de ontwapenende lijntekeningetjes. Ook het onderwerp spreekt me aan, filosofische vragen op kindermaat: waarom groeit mijn hondje sneller dan mij? Waarom heeft ze eerst 'kindjes'? Waarom wordt ze zo snel oud en waarom gaat ze dood? Met een drie- en vijfjarige in huis word ik overstelpt met dergelijke vragen...

Une petite fille se pose plein de questions à propos de sa chienne Marimo et de sa disparition : pourquoi a-t-elle grandi plus vite qu’elle ? Pourquoi est-elle devenue maman avant elle ? Pourquoi a-t-elle vieilli si vite ? Pourquoi est-elle partie avant elle ? Son chagrin lui ferait même regretter de l’avoir connue. Mais une voix se fait alors entendre. C’est Marimo qui s’adresse à sa petite maîtresse. Elle retrace les bonheurs qu’elle a vécus en vivant à ses côtés. Elle veut lui faire comprendre qu’elle a eu une vie heureuse et que la petite fille ne doit pas être triste. Ces paroles touchantes, pleines d’émotions, parviennent à réconforter la petite fille ; c’est décidé, elle veut un nouveau chien ! Un album qui aborde avec justesse et émotion le décès d’un animal de compagnie. Comment surmonter sa peine face au deuil ? Comment se rappeler des moments de bonheur lorsqu’on est submergé de tristesse ? La narration nous offre deux points de vue sur la même histoire : celui de la petite maîtresse chagrinée par la perte de son amie puis celui, heureux et apaisant, de la chienne Marimo. Le jeune lecteur saura se reconnaître et comprendre les émotions de la petite fille car la simplicité des mots, la sobriété du graphisme et des couleurs disent la fraîcheur spontanée de l’enfance, qui peut passer du chagrin le plus profond à la joie soudainement retrouvée. Un album fin et sensible, rempli d’émotions et de pudeur.

ballon

prent voor het vervolgverhaal 'de ballon' van Inge Bergh en Inge Misschaert, waarbij een jongetje een gevaarlijke tocht in een ballon onderneemt.
Ondertussen is het weer een beetje betrokken... ;-) Of is het storm op zee?

Van A tot Zet -> leesplezier

Altijd fijn om te lezen:

In een bonte stoet passeren de letters van het alfabet de revue, terwijl ze de meest merkwaardige eigenschappen toegewezen krijgen. Dit is een ongemeen rijk boek, naar vorm en inhoud. De auteur fantaseert er per letter ongeremd op los, terwijl de illustrator ook uitvoerig zijn gangen gaat in tekenwerk, kleurgebruik en lay-out.
Je blijft verbaasd, verrast en verwonderd rondwandelen in dit letterenverhaal. Daar hoort dan ook nog een leuke luister- cd bij die al even verrassend, suggestief en associatief inspeelt op het boek. Zo ontstond een boeiend project over letters en beelden, klank en taal ...en muziek.

Opmerking: Voor alle leeftijden.

Tip: Kijk en luister samen naar al dit fraais en geniet.
Je kunt met de kinderen ook een alfabetfries maken, waarbij elk kind een letter naar eigen inspiratie uitwerkt.

Ria Dorssemont op de site van leesplezier

Hollywood aan de kreken

Recensie over Tobias en de meetjesmobiel van Marc Van Hulle:

Ik ben eerlijk gezegd een beetje geschrokken van het boek Tobias en de Meetjesmobiel. Het boek, dat als leesvoer voor kinderen en tieners werd aangekondigd, is eigenlijk een razende aaneenschakeling van volksverhalen en vertellingen, van legendes en hele of halve leugentjes. De jonge lezer heeft amper adempauze om van alweer een spannend verhaal te bekomen, of daar dist Meetje Mie een nieuwe vertelling op.
Het opzet is leuk gevonden: Anne-Sophie, een ietwat bekakt nichtje uit de grote stad, komt bij haar neefje Tobias logeren, en daar zitten beide tieners echt niet op te wachten. Voeg daarbij een superenthousiaste mama Kitti en papa Frans (die als palingvisser de familienaam Paelinck meekreeg...) en een aanvankelijk lichtjes geschifte grootmoeder, prop die een paar dagen in een zwerfwagen die door het Meetjesland toert, en het boek brandt los.

Dat Meetje Mie, dat is een beetje de Alfred Hitchcock van het Meetjesland. Wie denkt dat het om een seniel of lichtjes dementerend oudje gaat, heeft het verkeerd voor. De krasse knar blijkt over een geheugen als een olifant te beschikken, schudt onafgebroken en te pas en te onpas de meest verbazingwekkende verhalen inclusief smeuiige details uit haar mouw, en debiteert plaatsen, namen en data alsof het niet is. Het hoeft geen betoog dat de kinderen in het boek, en die die het boek lezen, aan haar lippen hangen. Geen jongere die zich zal storen aan het feit dat sommige verhalen er wel met een heel grote omweg bijgesleurd werden, neen, wie bij Tobias in de Meetjesmobiel instapt, komt terecht op een rollercoaster die pas aan het eind van het boek tot stilstand komt. ‘Het Meetjesland, daar is Hollywood niks tegen’, klinkt het in het boek en dat is een waarheid als een koebeest.
Als je met de ganse familie op stap gaat, is een beetje keukenprinses mooi meegenomen. En laat mama Kitti nu de Sergio Herman van Boekhoute zijn! ‘Wat sech je? Een lekker streekgerechje..?’ In een mum van tijd krijgt het zwervend kwintet paling in het groen, toatjespap, koantjessesse en knoedels voorgeschoteld, overgoten met Koantjesbier! De schrijver laat zelfs de kinderen even aan het bierglas nippen...
Tobias en de Meetjesmobiel is een leuk boek, fraai uitgegeven en geïllustreerd. Het is ook een stevige uitgave, en dat is altijd handig met jeugdboeken, zeker wanneer de grijphandjes tijdens het spannende verhalentraject wat steviger rond de kaft klemmen. En wat Meetje Mie betreft: in het boek vraagt men zich af of ze geen ‘stopknop’ heeft. Een extra glas Koantjesbier kan ook wonderen doen om die verhalentsunami van het Hollywood aan de Kreken eventjes te stuiten.

Klein maar krachtig...

Op het perron zie ik regelmatig een dame voorbij schrijden. Ze valt me op omdat ze niet erg groot is, ze komt hoogstens tot aan mijn borst, zeker niet hoger dan mijn schouders. Steeds strak in een stijlvol mantelpak. Rok tot aan de knie met daaronder een paar stevige getrainde kuiten. Misschien komt dat wel door steeds op hoge hakken de trein op te stappen. Ze maakt een heel zelfzekere indruk. Altijd met een stevige aktetas in de hand. Het enige kleurige accent is de handtas. Deze dame stond model voor de figuur in de prent voor Trends. Klein maar krachtig dus...

Tussen hemel en hel...

Vandaag bezocht ik de expo 'Tussen hemel en hel' in het Jubelparkmuseum te Brussel. Een tentoonstelling over sterven in de middeleeuwen. Een uitgelezen kans om mijn zakschetsboekje nog eens boven te halen...



Hoe teken je een grafsteen met het nodige respect:



En hiermee is mijn schetsboekje helemaal vol geraakt...
Nog enkele pagina's:

Kees Van Dongen was ook de moeite:


EN ooit afgevraagd hoe ze olie uit de grond halen? Zo misschien of...



Een van de hypes deze winter zijn zeker de coole mutsen:



Op kerstdag deed ik er uren over om van Brussel naar huis te geraken... eindelijk reed de overvolle trein het station binnen. Merk al die vrolijke gezichtjes op, de kerststemming zat er al helemaal in:





En om af te sluiten:
laatst een film over Louis Pasteur gezien...

zit je goed?

Een prentje voor Mercator verzekeringen, bij een artikel over veiligheid. Altijd fijn om binnen de kleuren van een huisstijl te werken...