An image for safekeeping ::: SAPLING 42 ::: ZAAILING Nr. 42 ::: Een beeld dat bewaart

An image for safekeeping

When our lines meet, will one of us change course?
Or do we just keep going, straight for the horizon, or headed for something that seems to hold the promise of one, at least?

Waking up is ungentle: venturing beyond the familiar means falling over the edge. Certainties hit dead ends, all maps meet their fringes.

If you step outside the frame, all that awaits you is the abyss. That is what a framework is for, after all: to contain the familiar. With solid walls, and buttresses bearing the weight of our stories. Within lies all we understand, and that is how we know ourselves to be safe. Escaping it means disappearing from view.

But those afraid to venture into the flood plains, can always turn inward instead.
Tell me from what angle we will approach, which corner of the cross will be ours to meet on. I cannot promise you I will consider changing course. But, linear as you are, you don’t intend to, either.

We might turn a few spirals there, though, at the crossroads of ways and worlds. And as we do, add a layer only we have access to: a reflection, a memory, an image for safekeeping from gravity’s hungry pull, that preserves who we were there together, for the briefest of moments.

Statens Museum for Kunst - Kopenhagen ©J. Walschot

 

Een beeld dat bewaart 

Wanneer onze lijnen kruisen, verandert een van ons beiden dan van koers?
Of blijven we gaan, rechttoe rechtaan naar de horizon, of naar iets wat die op zijn minst lijkt te beloven?

Het ontwaken is bruusk: wie verder gaat dan het vertrouwde, valt over de rand. Zekerheden lopen dood, elke kaart heeft randen.

Wie buiten beeld stapt, wacht de afgrond. Een raamwerk is immers bedoeld om binnen te houden wat het kent. De muren zijn solide, de steunberen torsen de geschiedenis van ons verhaal. Binnen het referentiekader ligt dat wat we kennen, en zo weten we ons veilig. Ontsnappen is verdwijnen uit het beeld.

Maar wie de uiterwaarden niet durft opzoeken, kan zich wel naar binnen wenden.

Zeg me op welke hoek we elkaar treffen, welk punt van het kruis het onze wordt. Ik kan je niet beloven dat ik van koers verander, maar dat ben jij, rechtlijnig als je bent, evenmin van plan.

Wel kunnen we een paar kringen draaien daar, op het snijvlak van wegen en werelden, en een extra laag leggen die alleen wij kennen: een weerspiegeling, een herinnering, een beeld dat bewaart, buiten de wetten van de zwaartekracht, wie wij daar heel even samen waren.

///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

/// Zaailing N°41 /// In gesprek ///

'In gesprek' (klik op de afbeelding voor een leesbare versie)

Een zaailing op locatie. Geschreven en getekend op locatie, geïnspireerd door het landschap van de residentie in Zweden en het boek waar we momenteel aan werken. 
Met dank aan deAuteurs en Joke, Han, de kids en de vele helpende handen van #Småbus2018

/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

STROOM

Recensie door Seppe Cools op Cutting Edge: 

Wegdromertje

In je leven moet je beslissingen nemen. Durven springen, durven vallen en opstaan. Je moet proberen je eigen leven te leiden, durven het diepe te trotseren. Veranderingen zorgen soms voor een lichte shock, maar je went eraan. Alsof je voor het eerst in een zwembad stapt, waar je lichaam het water raakt.
Dit is kort samengevat de graphic poem 'Stroom', op scenario van Kirstin Vanlierde en geïllustreerd door Jurgen Walschot. Een graphic poem is een getekend gedicht. Is dat dan een soort stripverhaal? Niet per se. Is het beter dan een stripverhaal? Anders, maar je vergelijkt toch ook geen appelen met citroenen. Het auteursduo werkt al even samen en ze noemen hun gezamenlijke projecten ‘Zaailingen’. Stroom is dus een uitgeschoten Zaailing.
Het verhaal dompelt ons onder en doet ons enigszins wegdromen. Poëtisch taalgebruik staat vaak gelijk aan gekarameliseerde en kleffe zinnen, maar hier hebben we dat gevoel niet. Dat is ten verdienste van schrijfster Kirstin Vanlierde, die de juiste snaren weet te raken met haar taalgebruik, verrijkt met alliteraties, assonanties en nog tal van andere stijlfiguren. Walschots tekeningen suggereren en zorgen dat het woord nog meer voor zich spreekt. Knap werk, geef ons nog maar een Zaailing!

Stroom - 48p. - A5 liggend formaat - €17,50 - uitgegeven bij VOS

BRUZZ - verkiezingsspecial 2018

De Ronde van Brussel krijgt een staartje: de verkiezingsspecial 2018, nu in BRUZZ

SmåBUS 2018

SmåBUS 2018 from Jurgen on Vimeo.

Zaailing N°40 / Hommage aan Astrid Lindgren

Dankzij deAuteurs mag ik twee weekjes in Zweden verblijven, niet om op vakantie te gaan maar om er te werken. Vooraleer we aan het schrijven en tekenen konden gaan, waren Kirstin Vanlierde en ik te gast op het boekfestival SmåBUS, waar we lezingen, workshops, debatten, ... en vooral veel Fika's meepikten. Tijd genoeg dus om er auteurs en illustratoren van verschillende landen te leren kennen, ervaringen te delen en zelfs afspraken te maken. Dikke pluim voor de organisatie voor zo'n warme sfeer het werd een allesbehalve saaie, droge bedoening daar op #SmåBUS2018. Vanaf de eerste avond al zat de sfeer meteen goed. Portfolio's en boeken werden gedeeld en plannen gesmeed.
De tweede festivaldag bezochten we Astrid Lindgrens Näs, waar tevens enkele illustraties van de verschillende deelnemers van het festival tentoongesteld worden.

Toen ik enkele maanden terug de vraag kreeg om een beeld te maken bij Astrid Lindgrens boek De kinderen van Bolderburen, groeide meteen het idee om hier Zaailinggewijs mee aan de slag te gaan en lekker buiten de lijntjes te kleuren, een plaatje bij het boek te overstijgen en méér in te leveren dan alleen maar een beeld. Het werd een eerbetoon aan de verbeelding en aan Astrid Lindgren waar Kirstin maar al te graag mee aan de slag ging.
De Zaailingtekst heeft de expo niet gehaald, maar dat was wel te verwachten. Maar dat geeft niet. De Zweedse pers heeft dit ruimschoots goedgemaakt door de integrale tekst in de krant af te drukken.

Zweedse pers in actie ;-)

Vleugelverhaaltjes

Hommage aan Astrid Lindgren ©Jurgen Walschot

Als ik je nu een verhaaltje vertel, gaan we dan naar buiten?

Een verhaaltje over hoe drie huizen de hele wereld leken en zes kinderen die wereld bewoonden alsof er geen andere was. Een verhaaltje over klimmen in bomen, slapen in schuren, hutten bouwen en de watergeest bespieden.
Want soms moet je doen alsof eventjes alles alleen maar goed is, alsof er geen oorlogen of gevangenissen of volwassenen met monden vol leugens bestaan. Soms moet je kijken naar de kleine dingen, alleen maar naar de kleine dingen, van zo dichtbij dat je niets anders meer ziet. En blij zijn, heel blij zijn, zolang dat lukt.

Soms mag je ook verdwaald zijn. Een beetje als een vogel die geboren wordt in het verkeerde nest, en niet helemaal snapt wat ze daar doet. Ook daar dient een goed verhaal voor. Maak je geen zorgen: als je het te eng of te vreemd vindt, vist de vertelster je wel weer op uit de boom waar ze je stak, en zet je veilig met je beide pootjes terug op de grond. Oef!

Maar vergis je niet. Nadien blijf je stiekem toch ook een beetje verlangen naar die hoge takken van het verhaal, het nest van waaruit je de wereld plots zo anders zag, omdat van op een hoogte alles nu eenmaal duidelijker lijkt. Je zal vanaf dat moment een beetje zweven, soms zelfs een heel klein stukje vliegen. Omdat je nu weet hoe dat moet.
Want daar dienen verhalen voor: ze geven je vleugels, ook al gebeurde dat zonder dat je er iets van merkte.

Als ik je nu een verhaaltje vertel, gaan we dan naar buiten?
In bomen klimmen, op zoek naar een nest?

/// Zaailing N°39 /// ODIN /// Sapling N°39

Deze keer was dit artikel 'Na anderhalve eeuw opnieuw broedende raven in Vlaanderen' de inspiratie voor een prent en een tekst over deze machtige vogel...

ODIN

Mijn raaf die ooit hoger kon vliegen, kijkt verlangend naar de hemel waar de wolken zich opstapelen.
Odin wacht tevergeefs op nieuws.

Mijn raaf houdt de wacht.
Als ik haar roep, kijkt ze me stil aan, houdt haar kopje schuin. Ze durft niet dichterbij te komen.
Wanneer ze haar veren schikt, waait oud stof op, en het licht binnenin haar gaat iets feller stralen.
Soms lacht ze.

Wanneer ik wakker word, zie ik haar naar me zitten kijken. Zodra ik beweeg, vliegt ze op.
Ik heb haar nog nooit gezien als ze slaapt; ik kan niet in bomen klimmen.

ODIN

My raven that once knew how to fly high, is looking up in longing at the skies where the clouds are gathering.
Odin is waiting, in vain, for news.

My raven is standing guard.
When I call her, she looks at me quietly, tilting her head. She doesn’t dare approach.
When she ruffles her feathers, old dust whirls, and the light within her shines bright for a moment.
Sometimes she laughs.

When I wake up, I see her sitting there, looking at me. As soon as I move, she flies off.
I have never seen her when she sleeps; I don’t climb trees.

///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///